Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Arabskiej Republiki Egiptu o współpracy w dziedzinie turystyki, sporządzona w Kairze dnia 15 czerwca 2011 r.

Rząd Rzeczypospolitej Polskiej i Rząd Arabskiej Republiki Egiptu, zwane dalej „Stronami”;

Świadome znaczenia turystyki dla rozwoju gospodarczego i społecznego;

Pragnąc przyczyniać się do dalszego rozwijania przyjaznych stosunków między państwami Stron;

Uzgodniły, co następuje:

Artykuł 1

Strony będą rozwijały współpracę w dziedzinie turystyki na zasadach równości, wzajemnych korzyści i zgodnie z prawem obowiązującym w państwach Stron.

Artykuł 2

Strony będą popierać nawiązywanie i rozwój współpracy między polskimi i egipskimi przedsiębiorcami i organizacjami działającymi w dziedzinie turystyki.

Artykuł 3

Strony będą zachęcać do:

1)  wymiany materiałów informacyjnych, broszur, publikacji i danych statystycznych dotyczących turystyki;

2)  udziału w targach i festiwalach oraz wymiany wykazów imprez turystycznych, organizowanych w obu państwach;

3)  organizacji pobytów studyjnych dla przedstawicieli administracji turystycznej, dziennikarzy i przedstawicieli różnych środków masowego przekazu w celu zapoznania się z potencjałem turystycznym i kulturalnym w obu państwach;

4)  podejmowanie wspólnych przedsięwzięć w celu organizacji obsługi turystów, zwłaszcza w zakresie turystyki zdrowotnej i pobytów w uzdrowiskach.

Artykuł 4

1. Strony będą sprzyjać wymianie informacji, ekspertów oraz organizowaniu szkoleń dla pracowników sektora turystyki w zakresie zarządzania obiektami hotelarskimi oraz innymi obiektami turystycznymi.

2.  Strony będą zachęcać do wymiany programów szkoleniowych i edukacyjnych, realizowanych przez wydziały turystyczne i hotelarskie szkół wyższych, instytuty, inne szkoły i ośrodki szkoleniowe w obu państwach.

3.  Strony podejmą działania w zakresie wprowadzenia możliwości wzajemnego zatrudniania specjalistów.

4.  Strony będą działać na rzecz zapewnienia ułatwień i pomocy dla przedstawicieli i rezydentów biur podróży drugiej Strony.

Artykuł 5

Strony będą sprzyjać wymianie informacji i ekspertów z zakresu inwestycji turystycznych, zagospodarowania turystycznego, zwłaszcza w obszarze turystyki zdrowotnej, warunków inwestowania oraz gwarancji dla inwestorów podejmujących inwestycje w zakresie turystyki w państwach Stron.

Artykuł 6

Strony będą popierać wymianę informacji na temat aktów prawnych regulujących działalność turystyczną, w szczególności dotyczących kategoryzacji obiektów hotelarskich, systemów kontroli jakości i działalności stowarzyszeń turystycznych.

Artykuł 7

Każda ze Stron będzie sprzyjać powstawaniu na terytorium swojego państwa ośrodków informacji turystycznej drugiej Strony.

Artykuł 8

Strony będą wymieniać informacje i dzielić się doświadczeniami związanymi z ich udziałem w pracach międzynarodowych organizacji turystycznych.

Artykuł 9

1. Strony utworzą Komisję Wspólną, której zadaniem będzie zapewnienie należytego wykonania postanowień niniejszej Umowy oraz proponowanie rozwiązań problemów, które mogą powstać w toku jej realizacji.

2.  Komisja Wspólna składać się będzie z jednakowej liczby przedstawicieli Stron. Obrady prowadzić będzie przewodniczący delegacji z kraju przyjmującego.

3.  Komisja Wspólna spotykać się będzie w miarę potrzeb, na pisemny wniosek jednej ze Stron, na przemian w Rzeczypospolitej Polskiej i Arabskiej Republice Egiptu.

Artykuł 10

1.  Umowa niniejsza podlega przyjęciu zgodnie z prawem obowiązującym w państwach Stron, o czym Strony poinformują się wzajemnie w drodze wymiany not.

2.  Umowa wejdzie w życie z dniem otrzymania noty późniejszej.

Artykuł 11

1. Umowa niniejsza zawarta jest na okres pięciu lat. Ulega ona przedłużeniu na dalsze pięcioletnie okresy, o ile żadna ze Stron nie wypowie jej w drodze notyfikacji, najpóźniej na sześć miesięcy przed upływem danego okresu.

2. Wypowiedzenie Umowy nie będzie miało wpływu na przedsięwzięcia rozpoczęte i realizowane zgodnie z Umową w czasie jej obowiązywania, aż do czasu ich zakończenia.

Sporządzono w Kairze, dnia 15 czerwca 2011 r., w dwóch egzemplarzach, każdy w językach polskim, arabskim i angielskim, przy czym wszystkie teksty posiadają jednakową moc.

W razie rozbieżności w interpretacji, tekst w języku angielskim będzie rozstrzygający.