ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej

Na podstawie art. 13ha ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 i 843) zarządza się, co następuje:

§ 1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:

1)   opłacie elektronicznej — należy przez to rozumieć opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

2)   klasie — należy przez to rozumieć klasę drogi, w tym jej odcinka, o której mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, z późn. zm. 1) ).

§ 2. Opłatę elektroniczną pobiera się na drogach krajowych lub ich odcinkach klasy:

1)   A i S określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia;

2)   GP i G określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

§ 3. Wysokość stawek opłaty elektronicznej za przejazd kilometra drogi krajowej lub jej odcinka klasy:

1)   A i S ustala się w wysokości określonej w załączniku nr 3 do rozporządzenia;

2)   GP i G ustala się w wysokości określonej w załączniku nr 4 do rozporządzenia.

§ 4. Początkiem albo końcem drogi krajowej lub jej odcinka, na którym pobiera się opłatę elektroniczną, jest:

1)   punkt przecięcia osi dróg w węźle lub skrzyżowaniu albo

2)   punkt przecięcia osi drogi z granicą miasta na prawach powiatu lub granicą państwową, albo

3)   miejsce połączenia dróg o różnych numerach lub różnych klas.

§ 5. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

Załączniki do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r.

1) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 65, poz. 407, z 2012 r. poz. 560 oraz z 2013 r. poz. 181.