OPŁATY ZA SZCZEGÓLNE KORZYSTANIE Z WÓD I URZĄDZEŃ WODNYCH STANOWIĄCYCH WŁASNOŚĆ PAŃSTWA

1. Opłaty są pobierane na następujących odcinkach dróg wodnych:

1) Kanał Gliwicki – od km 0,0 do km 41,2,

2) Kanał Kędzierzyński – od km 0,0 do km 6,0,

3) rzeka Odra – od km 98,1 do km 282,5,

4) rzeka Brda – od km 0,0 do km 14,4,

5) Kanał Bydgoski – od km 14,4 do km 38,9,

6) rzeka Noteć – odcinek dolny od Kanału Bydgoskiego – od km 38,9 do km 176,2,

7) rzeka Noteć – odcinek górny do Kanału Górnonoteckiego – od km 59,5 do km 121,6,

8) Kanał Górnonotecki – od km 121,6 do km 146,6,

9) Kanał Ślesiński – od km 0,0 do km 32,0,

10) rzeka Wisła wraz z Kanałem Łączańskim – od km 0,0 do km 92,6,

11) rzeka Wisła (Płock – Włocławek) – od km 633,0 do km 675,0,

12) Kanał Żerański – od km 0,0 do km 17,3,

13) rzeka Nogat – od km 0,0 do km 62,0,

14) rzeka Szkarpawa – od km 0,0 do km 25,4,

15) rzeka Martwa Wisła – od km 0,0 do km 18,2,

16) Kanał Warmiński w systemie Jezior Warmińskich – od wsi Miłomłyn (km 0,0) do jeziora Drużno (km 52,0) i od wsi Miłomłyn (km 0,0) do jeziora Szeląg (km 19,1),

17) kanały w systemie Jezior Mazurskich – kanał śluzowy w Guziance od km 13,5 do km 14,0, – Kanał Jegliński od km 1,3 do km 6,55,

18) Kanał Augustowski – od km 0,0 do km 80,0.

2. Za korzystanie z urządzeń wodnych, za żeglugę i spław pobiera się od płatników krajowych opłaty w wysokości:

1) od przewozów towarowych za 1 tonokilometr:

a) na rzece Odrze skanalizowanej od 98,1 do 282.5 km, na Kanale Gliwickim od 0,0 do 41,2 km oraz na Kanale Kędzierzyńskim od 0,0 do 6,0 km:

w 1988 r. – 0,60 zł,

w 1989 r. – 0,70 zł,

od 1990 r. – 0,90 zł,

b) na drodze wodnej Wisła-Odra od ujścia rzeki Brdy do miasta Krzyż, tj. do 176,2 km rzeki Noteć, oraz na węźle gdańskim, tj. na rzekach Nogat, Szkarpawa i Wisła Martwa:

w 1988 r. – 0,60 zł,

w 1989 r. – 0,70 zł,

od 1990 r. – 0,80 zł,

c) na pozostałych drogach wodnych wymienionych w ust. 1:

w 1988 r. – 0,50 zł,

w 1989 r. – 0,60 zł,

od 1990 r. – 0,70 zł,

2) od pustych statków towarowych (barek) za 1 tonokilometr nośności wymierzonej:

w 1988 r. – 0,40 zł,

w 1989 r. – 0,50 zł,

od 1990 r. – 0,60 zł,

3) za jedno śluzowanie lub przejście przez pochylnię holowników i pchaczy (nie wchodzących w skład pociągu lub zestawu pchanego) statków pasażerskich oraz pogłębiarek, koszarek, dźwigów pływających i innych obiektów, niezależnie od ich liczby, łącznie:

a) w czasie godzin pracy śluzy lub pochylni:

w 1988 r. – 315,00 zł,

w 1989 r. – 367,00 zł,

od 1990 r. – 420,00 zł,

b) po godzinach pracy śluzy lub pochylni:

w 1988 r. – 630,00 zł,

w 1989 r. – 735,00 zł,

od 1990 r. – 840,00 zł,

4) za śluzowanie łodzi sportowo-turystycznych i innych małych obiektów pływających do 15 ton nośności, niezależnie od ich liczby, jeżeli przejście przez stopień wodny nie odbywa się łącznie z innymi statkami lub tratwami:

a) w czasie godzin pracy śluzy lub pochylni:

w 1988 r. – 150,00 zł,

w 1989 r. – 175,00 zł,

od 1990 r. – 200,00 zł,

b) po godzinach pracy śluzy lub pochylni:

w 1988 r. – 300,00 zł,

w 1989 r. – 350,00 zł,

od 1990 r. – 400,00 zł.

3. Za każde śluzowanie lub przejście przez pochylnię poza ustalonymi godzinami pracy śluzy lub pochylni pobiera się, poza opłatami określonymi w ust. 2 pkt 1 i 2, niezależnie od liczby śluzowanych obiektów, dodatkowy opłatę w łącznej wysokości:

w 1988 r. – 315,00 zł,

w 1989 r. – 367,00 zł,

od 1990 r. – 420,00 zł.

4. Za korzystanie z urządzeń wodnych, żeglugę i spław pobiera się od przewoźników zagranicznych opłatę w walucie obcej. Podstawę do obliczenia należności stanowią opłaty określone w ust. 2 i 3, przeliczone na obcą walutę płatności.

5. Przeliczenie opłat na obcą walutę płatności następuje zgodnie z ustaleniami tabeli kursów Narodowego Banku Polskiego – kursy dla płatności handlowych – obowiązującej na dzień 1 stycznia roku, w którym nastąpiły przejazd lub przewóz towarów, śluzowanie albo przejście przez pochylnię.

6. Realizacja należności od płatników zagranicznych następuje za pośrednictwem właściwego banku na podstawie dowodów przejazdu (przewozu) zgodnie z przepisami w zakresie rozliczeń dewizowych.

7. Opłaty za korzystanie dla celów żeglugi i spławu z wód państwowych oraz ze znajdujących się na tych wodach śluz i pochylni pobierają:

1) Okręgowa Dyrekcja Gospodarki Wodnej w Gliwicach na:

a) Kanale Gliwickim,

b) Kanale Kędzierzyńskim;

2) Okręgowa Dyrekcja Gospodarki Wodnej we Wrocławiu – na rzece Odrze od km 98,1 do km 282,5;

3) Okręgowa Dyrekcja Gospodarki Wodnej w Poznaniu na:

a) rzece Brdzie, Kanale Bydgoskim i Noteci Dolnej,

b) rzece Noteci Górnej i Kanale Górnonoteckim,

c) Kanale Ślesińskim;

4) Okręgowa Dyrekcja Gospodarki Wodnej w Gdańsku na:

a) rzece Nogacie,

b) rzece Szkarpawie,

c) rzece Martwej Wiśle,

d) kanałach w systemie Jezior Warmińskich;

5) Okręgowa Dyrekcja Gospodarki Wodnej w Warszawie na:

a) odcinku rzeki Wisły od Płocka do Włocławka,

b) Kanale Żerańskim,

c) kanałach w systemie Jezior Mazurskich,

d) Kanale Augustowskim;

6) Okręgowa Dyrekcja Gospodarki Wodnej w Krakowie – na rzece Wiśle wraz z Kanałem Łączańskim od km 0,0 do km 92,6.

8. Opłaty za wydobywanie piasku, żwiru i kamienia z wód państwowych pobiera się w wysokości 5% ceny zbytu tych materiałów.

9. Okręgowe dyrekcje gospodarki wodnej są właściwe na administrowanych przez siebie wodach śródlądowych do pobierania opłat za wydobywanie z tych wód piasku, żwiru i kamienia, na które jest wymagane pozwolenie wodnoprawne.

10. Na wodach państwowych nie administrowanych przez okręgowe dyrekcje gospodarki wodnej opłaty wymienione w ust. 9 pobierają:

1) Okręgowa Dyrekcja Gospodarki Wodnej w Gdańsku – z wód położonych na terenie województw: elbląskiego, gdańskiego, słupskiego i toruńskiego;

2) Okręgowa Dyrekcja Gospodarki Wodnej w Gliwicach – z wód położonych na terenie województwa katowickiego;

3) Okręgowa Dyrekcja Gospodarki Wodnej w Krakowie – z wód położonych na terenie województw: bielskiego, krakowskiego, kieleckiego, krośnieńskiego, nowosądeckiego, przemyskiego, rzeszowskiego, tarnobrzeskiego i tarnowskiego;

4) Okręgowa Dyrekcja Gospodarki Wodnej w Poznaniu – z wód położonych na terenie województw: bydgoskiego, częstochowskiego, gorzowskiego, kaliskiego, konińskiego, pilskiego, poznańskiego i sieradzkiego;

5) Okręgowa Dyrekcja Gospodarki Wodnej w Warszawie – z wód położonych na terenie województw: stołecznego warszawskiego, bialskopodlaskiego, białostockiego, chełmskiego, ciechanowskiego, lubelskiego, łomżyńskiego, łódzkiego, olsztyńskiego, ostrołęckiego, piotrkowskiego, płockiego, radomskiego, siedleckiego, skierniewickiego, suwalskiego, włocławskiego i zamojskiego;

6) Okręgowa Dyrekcja Gospodarki Wodnej we Wrocławiu – z wód położonych na terenie województw: jeleniogórskiego, legnickiego, leszczyńskiego, opolskiego, wałbrzyskiego, wrocławskiego i zielonogórskiego;

7) Okręgowa Dyrekcja Gospodarki Wodnej w Szczecinie – z wód położonych na terenie województw: koszalińskiego i szczecińskiego.

11. Wojewódzki organ wydający pozwolenie wodnoprawne zawiadamia właściwą okręgową dyrekcję gospodarki wodnej o wydanym pozwoleniu wodnoprawnym na wydobywanie z wód państwowych piasku, żwiru i kamienia.