ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ZDROWIA 1) z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej

Na podstawie art. 31d ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 581, z późn. zm. 2) ) zarządza się, co następuje:

§ 1. Rozporządzenie określa:

1)   wykaz oraz warunki realizacji świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej, zwanych dalej „świadczeniami gwarantowanymi”;

2)   poziom finansowania przejazdu środkami transportu sanitarnego w przypadkach niewymienionych w art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zwanej dalej „ustawą”.

§ 2. Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają:

1)   dostęp — zapewnienie realizacji świadczeń gwarantowanych w innym miejscu udzielania świadczeń lub lokalizacji niż ta, w której świadczenia te są udzielane;

2)   lekarz specjalista — lekarza, który posiada specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny;

3) 3) lekarz w trakcie specjalizacji — lekarza, który:

a)   rozpoczął specjalizację w szczegółowej dziedzinie medycyny przed dniem 30 września 2014 r. — w przypadku posiadania specjalizacji II stopnia lub tytułu specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 16 ust. 10, art. 16g ust. 1 oraz art. 16x ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2015 r. poz. 464, 1633, 1893, 1991 i 2199 oraz z 2016 r. poz. 65), oraz uzyskał potwierdzenie przez kierownika specjalizacji wiedzy i umiejętności umożliwiających samodzielną pracę w poradni specjalistycznej,

b)   ukończył pierwszy rok specjalizacji — w przypadku specjalizacji w innych niż wymienione w lit. a i c dziedzinach medycyny oraz uzyskał potwierdzenie przez kierownika specjalizacji wiedzy i umiejętności umożliwiających samodzielną pracę w poradni specjalistycznej,

c)   ukończył drugi rok specjalizacji — w przypadku specjalizacji w dziedzinie okulistyki lub dermatologii i wenerologii oraz uzyskał potwierdzenie przez kierownika specjalizacji wiedzy i umiejętności umożliwiających samodzielną pracę w poradni specjalistycznej;

4)   lokalizacja — budynek lub zespół budynków oznaczonych tym samym adresem albo oznaczonych innymi adresami, ale położonych obok siebie i tworzących funkcjonalną całość, w których zlokalizowane jest miejsce udzielania świadczeń;

5)   miejsce udzielania świadczeń — pomieszczenie lub zespół pomieszczeń w tej samej lokalizacji, powiązanych funkcjonalnie i organizacyjnie, w celu udzielania świadczeń gwarantowanych.

§ 3. 1. Świadczenia gwarantowane obejmują:

1) porady specjalistyczne;

2)   badania diagnostyczne;

3)   procedury zabiegowe ambulatoryjne;

4)   świadczenia w chemioterapii;

5)   inne świadczenia ambulatoryjne;

6)   świadczenia wykonywane w celu realizacji programów lekowych przysługujących świadczeniobiorcy na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 15 ustawy.

2. Wykaz świadczeń gwarantowanych, o których mowa w ust. 1, oraz warunki ich realizacji w przypadku:

1)   porad specjalistycznych — określa załącznik nr 1 do rozporządzenia;

2)   badań diagnostycznych — określa załącznik nr 2 do rozporządzenia;

3)   procedur zabiegowych ambulatoryjnych — określa załącznik nr 3 do rozporządzenia;

4)   świadczeń w chemioterapii — określa załącznik nr 4 do rozporządzenia;

5)   innych świadczeń ambulatoryjnych — określa załącznik nr 5 do rozporządzenia.

3. Warunki realizacji świadczeń gwarantowanych, o których mowa w ust. 2 pkt 1–3 i 5, stosuje się do świadczeń określonych w ust. 1 pkt 6.

4. Świadczenia gwarantowane, o których mowa w ust. 1 pkt 4, są udzielane przy zastosowaniu leków, dla których ustalono kategorię dostępności refundacyjnej — lek stosowany w ramach chemioterapii zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 345, 1830 i 1991), lub leków sprowadzanych z zagranicy na warunkach i w trybie określonych w art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. — Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. poz. 271, z późn. zm. 4) ) zawierających substancje czynne z rozpoznaniami według ICD-10 określone w załączniku nr 6 do rozporządzenia.

5. Zabiegi chirurgii plastycznej lub zabiegi kosmetyczne są świadczeniami gwarantowanymi wyłącznie wtedy, gdy są udzielane w przypadkach będących następstwem wady wrodzonej, urazu, choroby lub następstwem jej leczenia.

§ 4. Świadczenia gwarantowane są udzielane zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, z wykorzystaniem metod diagnostyczno-terapeutycznych innych niż stosowane w medycynie niekonwencjonalnej, ludowej lub orientalnej.

§ 5. 1. W zakresie koniecznym do udzielania świadczeń gwarantowanych świadczeniodawca zapewnia świadczeniobiorcy nieodpłatnie:

1)   badania diagnostyczne;

2)   leki i wyroby medyczne.

2. Przejazd środkami transportu sanitarnego w przypadkach niewymienionych w art. 41 ust. 1 i 2 ustawy jest finansowany w 40% ze środków publicznych w przypadku:

1)   chorób krwi i narządów krwiotwórczych,

2)   chorób nowotworowych,

3)   chorób oczu,

4)   chorób przemiany materii,

5)   chorób psychicznych i zaburzeń zachowania,

6)   chorób skóry i tkanki podskórnej,

7)   chorób układu krążenia,

8)   chorób układu moczowo-płciowego,

9)   chorób układu nerwowego,

10)  chorób układu oddechowego,

11)  chorób układu ruchu,

12)  chorób układu trawiennego,

13)  chorób układu wydzielania wewnętrznego,

14)  chorób zakaźnych i pasożytniczych

15)  urazów i zatruć,

16)  wad rozwojowych wrodzonych, zniekształceń i aberracji chromosomowych

— gdy ze zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego wynika, że świadczeniobiorca jest zdolny do samodzielnego poruszania się bez stałej pomocy innej osoby, ale wymaga przy korzystaniu ze środków transportu publicznego pomocy innej osoby lub środka transportu publicznego dostosowanego do potrzeb osób niepełnosprawnych.

§ 6. Świadczenia gwarantowane, o których mowa w § 3 ust. 1, obejmują czynności diagnostyczno-lecznicze, w tym badanie pobranego materiału biologicznego, w zakresie niezbędnym do udzielenia świadczenia zgodnie z aktualną wiedzą medyczną.

§ 6a. 5) Świadczeniodawca realizujący diagnostykę onkologiczną i leczenie onkologiczne, na podstawie karty diagnostyki i leczenia onkologicznego oraz na warunkach określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia:

1)   posiada procedurę postępowania i organizacji udzielania świadczeń diagnostyki onkologicznej i leczenia onkologicznego;

2)   stosuje się do standardów, wytycznych lub zaleceń postępowania diagnostyczno-terapeutycznego w nowotworach złośliwych, rekomendowanych przez polskie towarzystwa naukowe w odpowiednich dziedzinach medycyny;

3)   zapewnia co najmniej dostęp do realizacji świadczeń diagnostyki onkologicznej w zakresie diagnostyki laboratoryjnej, tomografii komputerowej (TK), rezonansu magnetycznego (RM), pozytonowej tomografii emisyjnej (PET), medycyny nuklearnej oraz badań endoskopowych;

4)   zapewnia realizację diagnostyki onkologicznej w terminie nie dłuższym niż 7 tygodni od dnia wpisania się świadczeniobiorcy na listę oczekujących na udzielenie świadczenia.

§ 7. W przypadkach wynikających ze stanu zdrowia świadczeniobiorcy świadczenia gwarantowane są udzielane w domu świadczeniobiorcy.

§ 8. 1. Przepisy rozporządzenia stosuje się do świadczeń gwarantowanych udzielanych od dnia 1 stycznia 2014 r., z wyjątkiem lp. 65 załącznika nr 1 do rozporządzenia, który stosuje się do świadczeń gwarantowanych udzielanych od dnia 1 stycznia 2015 r.

2. Do świadczeń gwarantowanych udzielanych przed dniem 1 stycznia 2014 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.

§ 9. Podmioty wykonujące działalność leczniczą, które w dniu wejścia w życie rozporządzenia nie posiadają gabinetu diagnostyczno-zabiegowego w lokalizacji, o którym mowa w części „Pozostałe wymagania” lp. 34, lp. 36, lp. 37, lp. 38, lp. 40, lp. 41, lp. 45, lp. 46, lp. 49, lp. 50, lp. 52, lp. 53, lp. 56, lp. 57, lp. 58, lp. 62 załącznika nr 1do rozporządzenia, są obowiązane spełnić ten wymóg w terminie nie dłuższym niż do dnia 31 grudnia 2014 r.

§ 10. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia 6) . 7)

Załączniki do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. (poz. 1413)

1) Minister Zdrowia kieruje działem administracji rządowej — zdrowie, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Zdrowia (Dz. U. poz. 1908).

2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r. poz. 1240, 1269, 1365, 1569, 1692, 1735, 1830, 1844, 1893, 1916, 1991, 1994 i 2198 oraz z 2016 r. poz. 65.

3) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Mnistra Zdrowia z dnia 20 października 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (Dz. U. poz. 1442), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

4) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. poz. 1505 i 1570, z 2009 r. poz. 97, 206, 753, 788 i 817, z 2010 r. poz. 513 i 679, z 2011 r. poz. 322, 451, 622, 654, 657 i 696, z 2012 r. poz. 1342 i 1544, z 2013 r. poz. 1245, z 2014 r. poz. 822 i 1491 oraz z 2015 r. poz. 28,277, 788, 875,1771, 1830, 1918, 1926 i 1991.

5)    Dodany przez § 1 pkt 2 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

6)    Rozporządzenie zostało ogłoszone w dniu 2 grudnia 2013 r.

7) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 27 maja 2011 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (Dz. U. poz. 653, 1225, 1394, 1459 i 1594 oraz z 2012 r. poz. 1108), które utraciło moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia — zgodnie z art. 85 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 345).