ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI z dnia 24 stycznia 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej

Na podstawie art. 110 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523, Nr 182, poz. 1228 i Nr 238, poz. 1578) zarządza się, co następuje:

§ 1. 1. Wymagania w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Służbie Więziennej, zwanej dalej „zdolnością do służby”, kategorie zdolności do służby oraz zakres badań lekarskich, w tym specjalistycznych, kandydatów do Służby Więziennej, zwanych dalej „kandydatami”, lub funkcjonariuszy Służby Więziennej, zwanych dalej „funkcjonariuszami”, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

2. Test sprawności fizycznej kandydata określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

3. Test sprawności fizycznej funkcjonariusza określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

§ 2. 1. Skierowanie do komisji lekarskiej, o której mowa w art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, kandydatowi lub funkcjonariuszowi wydaje kierownik jednostki organizacyjnej Służby Więziennej, zwany dalej „kierownikiem jednostki”, który może upoważnić, na piśmie, funkcjonariusza lub pracownika realizującego zagadnienia kadrowe w podległej mu jednostce organizacyjnej Służby Więziennej, zwanej dalej „jednostką organizacyjną”, do wydawania skierowania.

2. Funkcjonariusz lub pracownik realizujący zagadnienia kadrowe ustala datę oraz miejsce testu sprawności fizycznej i informuje o tym kandydata lub funkcjonariusza.

3.  Kandydat przystępuje do testu sprawności fizycznej po uzyskaniu zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 39 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

4. Pozytywny wynik testu sprawności fizycznej stanowi podstawę do skierowania kandydata do komisji lekarskiej.

5. Pozytywny wynik badania psychologicznego przeprowadzonego w ramach komisji lekarskiej stanowi warunek zlecenia dalszych badań lekarskich, w tym specjalistycznych.

6. O konieczności wykonania dodatkowych badań specjalistycznych decyduje lekarz specjalista w danej dziedzinie, w przypadku gdy jest to niezbędne w procesie orzeczniczym i uzasadnione wynikami badania podmiotowego (wywiad lekarski potwierdzony podpisem kandydata) oraz przedmiotowego (udokumentowane badanie fizykalne).

7. Wynik każdego badania stanowiący podstawę do uznania kandydata za niezdolnego do służby skutkuje zakończeniem diagnostyki i wydaniem orzeczenia.

8. Koszty zleconych lub wykonanych badań przez komisję lekarską ponosi jednostka organizacyjna, z uwzględnieniem przypadku, o którym mowa w ust. 7.

§ 3. Zdolność do służby kandydata ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby:

1) kategoria „Z” — „zdolny do służby”, co oznacza, że stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne nie stanowią przeszkody do przyjęcia do służby;

2) kategoria „N” — „niezdolny do służby”, co oznacza, że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne stanowią przeszkodę do przyjęcia do służby.

§ 4. 1. Stopień zdolności do służby funkcjonariusza ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby:

1) kategoria „A” — „zdolny do służby”, co oznacza, że stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne nie stanowią przeszkody do pełnienia służby;

2) kategoria „C” — „zdolny do służby z ograniczeniem”, co oznacza, że stwierdzono przewlekłe schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne, które trwale lub czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do pełnienia służby, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na określonych stanowiskach;

3) kategoria „D” — „niezdolny do służby”, co oznacza, że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne nie pozwalają na pełnienie służby.

2. Komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza do jednej z kategorii zdolności do służby, określonych w ust. 1, bierze pod uwagę, w szczególności, charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku. Dotyczy to zwłaszcza zaliczenia funkcjonariusza do kategorii zdolności do służby określonej w ust. 1 pkt 2.

§ 5. Testy sprawności fizycznej kandydatów i funkcjonariuszy przeprowadza się w zakładach karnych, aresztach śledczych, Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodkach szkolenia Służby Więziennej lub ośrodkach doskonalenia kadr Służby Więziennej wyznaczonych przez organy Służby Więziennej, o których mowa w art. 7 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

§ 6. 1. Test sprawności fizycznej funkcjonariuszy w wieku do 50 lat przeprowadza się co najmniej raz na cztery lata.

2. Testowi, o którym mowa w ust. 1, podlegają również funkcjonariusze w wieku powyżej 50 lat, którzy wykonują zadania z zakresu ochrony aresztów śledczych lub zakładów karnych.

3. Za przeprowadzenie testu sprawności fizycznej funkcjonariusza odpowiada kierownik jednostki, w której funkcjonariusz pełni służbę.

4. Test sprawności fizycznej funkcjonariuszy przeprowadza się w terminie:

1) od dnia 1 kwietnia do dnia 31 maja;

2) od dnia 15 września do dnia 30 października — dla funkcjonariuszy, którzy nie uzyskali pozytywnej oceny w terminie, o którym mowa w pkt 1, lub z powodu usprawiedliwionej nieobecności nie uczestniczyli w teście sprawności fizycznej w terminie, o którym mowa w pkt 1.

5. Test sprawności fizycznej funkcjonariuszy powinien być przeprowadzony w godzinach pełnienia służby.

6. Funkcjonariusze, którzy z powodu nieusprawiedliwionej nieobecności nie uczestniczyli w teście sprawności fizycznej w terminie, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, uzyskują ocenę negatywną z testu sprawności fizycznej.

§ 7. 1. Wyniki testu sprawności fizycznej oraz ogólną ocenę sprawności fizycznej kandydata wpisuje się do „Indywidualnej karty sprawności fizycznej kandydata do Służby Więziennej”, której wzór określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.

2. Wyniki testu sprawności fizycznej oraz ogólną ocenę sprawności fizycznej funkcjonariusza wpisuje się do „Indywidualnej karty sprawności fizycznej funkcjonariusza Służby Więziennej”, której wzór określa załącznik nr 5 do rozporządzenia.

§ 8. Wyniki testów sprawności fizycznej oraz ogólna ocena sprawności fizycznej funkcjonariusza wpisane do „Indywidualnej karty sprawności fizycznej kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej” na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują ważność, jednak na czas nie dłuższy niż 3 lata od daty ich przeprowadzenia.

§ 9. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. 1)

Załączniki do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 r. (poz. 108)

1) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2005 r. w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej (Dz. U. Nr 233, poz. 1986 oraz z 2006 r. Nr 61, poz. 434), które traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 272 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523).