ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI z dnia 18 października 2005 r. w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej

Na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761, z późn. zm. 1) ) zarządza się, co następuje:

§ 1. 1. Komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, zwane dalej „komisjami lekarskimi”, ustalają zdolność fizyczną i psychiczną do służby w Służbie Więziennej, zwaną dalej „zdolnością do służby”, w stosunku do:

1) kandydatów do Służby Więziennej, zwanych dalej „kandydatami”;

2) funkcjonariuszy Służby Więziennej, zwanych dalej „funkcjonariuszami”.

2. Komisja lekarska ustala zdolność do służby, biorąc pod uwagę:

1) badanie lekarskie;

2) badanie psychologiczne oraz konieczne konsultacje specjalistyczne;

3) wymagania w zakresie zdolności do służby oraz kategorie zdolności do służby kandydatów i funkcjonariuszy;

4) wyniki testu sprawności fizycznej;

5) wyniki niezbędnych badań laboratoryjnych;

6) inne dokumenty medyczne istotne dla dokonania oceny.

3. Wymagania w zakresie zdolności do służby oraz kategorie zdolności do służby kandydatów i funkcjonariuszy określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

4. Test sprawności fizycznej kandydatów określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

5. Test sprawności fizycznej funkcjonariuszy określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

§ 2. 1. Stopień zdolności do służby kandydata ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby:

1) kategoria „Z” — „zdolny do służby”, co oznacza, że stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne, lub psychiczne nie stanowią przeszkody do przyjęcia do służby;

2) kategoria „N” — „niezdolny do służby”, co oznacza, że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne, lub psychiczne stanowią przeszkodę do przyjęcia do służby.

2. Jeżeli w skierowaniu kandydata do komisji lekarskiej, w celu ustalenia zdolności do służby, określono dodatkowo stanowisko, na którym kandydat ma pełnić służbę, orzeczenie komisji lekarskiej, oprócz zaliczenia do kategorii określonych w ust. 1, powinno zawierać jedno z następujących określeń:

1) „zdolny do pełnienia służby na stanowisku określonym w skierowaniu”;

2) „niezdolny do pełnienia służby na stanowisku określonym w skierowaniu”.

§ 3. 1. Stopień zdolności do służby funkcjonariusza ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby:

1) kategoria „A” — „zdolny do służby”, co oznacza, że stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne, lub psychiczne nie stanowią przeszkody do pełnienia służby;

2) kategoria „C” — „zdolny do służby z ograniczeniem”, co oznacza, że stwierdzono przewlekłe schorzenia lub ułomności fizyczne, lub psychiczne, które trwale lub czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do pełnienia służby, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na określonych stanowiskach;

3) kategoria „D” — „niezdolny do służby”, co oznacza, że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne, lub psychiczne nie pozwalają na pełnienie służby.

2. Jeżeli w skierowaniu funkcjonariusza do komisji lekarskiej, w celu ustalenia zdolności do służby, określono dodatkowo stanowisko, na którym funkcjonariusz pełni służbę albo ma pełnić służbę, orzeczenie komisji lekarskiej, oprócz zaliczenia do kategorii określonych w ust. 1, powinno zawierać jedno z następujących określeń:

1) „zdolny do pełnienia służby na stanowisku określonym w skierowaniu”;

2) „niezdolny do pełnienia służby na stanowisku określonym w skierowaniu”.

§ 4. Dyrektor okręgowy Służby Więziennej wyznacza podległe zakłady karne, areszty śledcze, ośrodki szkolenia iub doskonalenia kadr Służby Więziennej właściwe do przeprowadzania testów sprawności fizycznej kandydatów zgłaszających się do tych jednostek.

§ 5. 1. Kierownik jednostki organizacyjnej Służby Więziennej, co najmniej raz na cztery lata, przeprowadza test sprawności fizycznej funkcjonariuszy w wieku do 50 lat.

2. Testowi, o którym mowa w ust. 1, podlegają również funkcjonariusze w wieku powyżej 50 lat, którzy wykonują zadania z zakresu ochrony aresztów śledczych lub zakładów karnych.

3. Za przeprowadzenie testu sprawności fizycznej funkcjonariuszy odpowiada kierownik jednostki organizacyjnej Służby Więziennej, w której funkcjonariusze pełnią służbę.

4. Test sprawności fizycznej funkcjonariuszy przeprowadza się w terminie:

1) od dnia 1 czerwca do dnia 30 lipca;

2) od dnia 15 września do dnia 30 października — dla funkcjonariuszy, którzy nie uzyskali pozytywnej oceny w terminie, o którym mowa w pkt 1, lubz powodu usprawiedliwionej nieobecności nie uczestniczyli w teście sprawności fizycznej, w terminie, o którym mowa w pkt 1.

5. Test sprawności fizycznej funkcjonariuszy powinien być przeprowadzony w godzinach pełnienia służby.

6. Funkcjonariusze, którzy z powodu nieusprawiedliwionej nieobecności nie uczestniczyli w teście sprawności fizycznej w terminie, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, uzyskują ocenę negatywną z testu sprawności fizycznej.

§ 6. Wyniki testu sprawności fizycznej oraz ogólną ocenę sprawności fizycznej kandydata i funkcjonariusza wpisuje się do „Indywidualnej karty sprawności fizycznej kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej”, której wzór określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.

§ 7. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. 2)

Załączniki do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2005 r. (poz. 1986)

1) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844, Nr 142, poz. 1380, Nr 166, poz. 1609 i Nr 210, poz. 2036 oraz z 2004 r. Nr 273, poz. 2703.

2) Z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia utraciło moc zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 września 1997 r. w sprawie określenia wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej (Dz. Urz. Min. Sprawiedl. Nr 4, poz. 34), zachowane w mocy na podstawie art. 15 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, ustawy o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej, ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, ustawy o uposażeniu żołnierzy, ustawy o Policji, ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o kontroli skarbowej, ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, ustawy o Służbie Więziennej oraz ustawy o Inspekcji Celnej (Dz. U. Nr 81, poz. 877).