ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPORTU 1) z dnia 9 czerwca 2006 r. w sprawie uprawiania żeglarstwa

Na podstawie art. 53a ust. 6 ustawy z dnia 18 stycz­nia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889, z późn. zm. 2) ) zarządza się, co następuje:

§ 1. Rozporządzenie określa:

1) kwalifikacje niezbędne do uprawiania żeglarstwa;

2) sposób i tryb przeprowadzania egzaminów stwier­dzających posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania żeglarstwa;

3) zasady bezpieczeństwa przy uprawianiu żeglar­stwa;

4) wysokości opłat za przeprowadzenie egzaminu na poszczególne rodzaje stopni żeglarskich i motoro­wodnych oraz za czynności związane z wydaniem dokumentu potwierdzającego uzyskanie niezbęd­nych kwalifikacji żeglarskich.

§ 2. 1. Posiadanie kwalifikacji niezbędnych do upra­wiania żeglarstwa oraz wynikające z nich uprawnienia potwierdza dokument, zwany dalej „patentem”, wyda­ny przez właściwy polski związek sportowy.

2. Patent wydaje się osobie, która spełnia warunki określone w § 3 i 4.

3. Wzory patentów są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

4. Ewidencję wydanych patentów prowadzi wła­ściwy polski związek sportowy.

5. Osoba ubiegająca się o wydanie patentu składa następujące dokumenty:

1) wniosek o wydanie patentu;

2) dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań stażowych:

a) opinie z odbytych rejsów lub

b) osobiste oświadczenia potwierdzone przez ar­matora statku, w przypadku rejsów prowadzo­nych samodzielnie;

3) pisemną zgodę rodziców lub opiekunów praw­nych na uprawianie żeglarstwa, jeżeli osoba nie ukończyła 18 roku życia;

4) zaświadczenie zawierające orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do uprawiania żeglarstwa.

§ 3. Do uprawiania żeglarstwa w stopniu:

1) żeglarza jachtowego — jest uprawniona osoba, która:

a) ukończyła 12 rok życia,

b) ukończyła szkolenie na stopień żeglarza jachto­wego,

c) zdała egzamin na stopień żeglarza jachtowego;

2) sternika jachtowego — jest uprawniona osoba, która:

a) ukończyła 18 rok życia,

b) ukończyła szkolenie na stopień sternika jachto­wego,

c) odbyta co najmniej dwa rejsy pełnomorskie w czasie co najmniej 200 godzin żeglugi,

d) zdała egzamin na stopień sternika jachtowego;

3) jachtowego sternika morskiego — jest uprawniona osoba, która:

a) ukończyła 18 rok życia,

b) posiada stopień sternika jachtowego,

c) odbyła co najmniej trzy rejsy pełnomorskie po uzyskaniu stopnia sternika jachtowego, w cza­sie co najmniej 600 godzin żeglugi, w tym co najmniej 200 godzin żeglugi na statkach o dłu­gości całkowitej od 12 do 18 m, oraz jeden rejs powyżej 100 godzin żeglugi po wodach pływo­wych z zawinięciem co najmniej do dwóch por­tów, o średnim skoku pływu powyżej 1,5 m;

4) kapitana jachtowego — jest uprawniona osoba, która:

a) posiada stopień jachtowego sternika morskiego,

b) odbyła co najmniej sześć rejsów pełnomor­skich, w czasie co najmniej 1 200 godzin żeglu­gi, po uzyskaniu stopnia sternika jachtowego, w tym co najmniej 400 godzin samodzielnego prowadzenia statku o długości całkowitej od 10 do 18 m po uzyskaniu stopnia jachtowego ster­nika morskiego, oraz odbyła co najmniej jeden rejs powyżej 100 godzin żeglugi na statku o dłu­gości całkowitej powyżej 20 m.

§ 4. Do uprawiania żeglarstwa motorowego w stopniu:

1) sternika motorowodnego — jest uprawniona osoba, która:

a) ukończyła 12 rok życia,

b) ukończyła szkolenie na stopień sternika motorowodnego.

c) zdała egzamin na stopień sternika motorowodnego;

2) starszego sternika motorowodnego — jest uprawniona osoba, która:

a) ukończyła 18 rok życia,

b) odbyła co najmniej dwa rejsy w czasie co najmniej 200 godzin żeglugi,

c) ukończyła szkolenie na stopień starszego sterni­ka motorowodnego,

d) zdała egzamin na stopień starszego sternika motorowodnego;

3) morskiego sternika motorowodnego — jest uprawniona osoba, która:

a) posiada stopień starszego sternika motorowod­nego,

b) odbyła co najmniej trzy rejsy pełnomorskie po uzyskaniu stopnia starszego sternika motorowodnego w czasie co najmniej 600 godzin że­glugi, w tym co najmniej 200 godzin żeglugi na statkach o długości całkowitej od 12 do 18 m, oraz jeden rejs powyżej 100 godzin żeglugi po wodach pływowych z zawinięciem co najmniej do dwóch portów, o średnim skoku pływu po­wyżej 1,5 m;

4) kapitana motorowodnego — jest uprawniona oso­ba, która:

a) posiada stopień morskiego sternika motorowodnego,

b) odbyła co najmniej sześć rejsów pełnomorskich po uzyskaniu stopnia starszego sternika moto­rowodnego w czasie co najmniej 1 200 godzin żeglugi, w tym co najmniej 400 godzin samo­dzielnego prowadzenia statku o długości całko­witej od 10 do 18 m po uzyskaniu stopnia mor­skiego sternika motorowodnego, oraz odbyła co najmniej jeden rejs powyżej 100 godzin żeglugi na statku o długości całkowitej powyżej 20 m;

5) motorzysty motorowodnego — jest uprawniona osoba, która:

a) posiada stopień co najmniej sternika motorowodnego,

b) zaliczyła staż co najmniej 200 godzin żeglugi przy obsłudze siłowni o mocy co najmniej 73,6 kW,

c) zdała egzamin na stopień motorzysty motorowodnego;

6) mechanika motorowodnego — jest uprawniona osoba, która:

a) posiada stopień motorzysty motorowodnego,

b) zaliczyła staż co najmniej 400 godzin żeglugi przy obsłudze siłowni o mocy co najmniej 147,2 kW, w tym co najmniej 100 godzin żeglu­gi przy obsłudze siłowni o mocy większej niż 441 kW.

§ 5. 1. Do uprawiania żeglarstwa motorowego przy holowaniu narciarza wodnego lub statków powietrz­nych jest uprawniona osoba, która:

1) ukończyła 18 rok życia;

2) ukończyła szkolenie w zakresie holowania narcia­rza wodnego lub statków powietrznych;

3) posiada co najmniej stopień sternika motorowod­nego;

4) zdała egzamin sprawdzający po zakończeniu szko­lenia.

2. Posiadanie kwalifikacji niezbędnych do uprawia­nia żeglarstwa motorowodnego przy holowaniu nar­ciarza wodnego lub statków powietrznych potwierdza dokument, zwany dalej „licencją”.

3. Wzór licencji jest określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

4. Ewidencję wydanych licencji prowadzi właściwy polski związek sportowy.

5. Osoba ubiegająca się o wydanie licencji składa następujące dokumenty:

1) wniosek o wydanie licencji;

2) patent potwierdzający posiadanie kwalifikacji do uprawiania żeglarstwa motorowodnego co naj­mniej w stopniu sternika motorowodnego.

§ 6. 1. Kapitan motorowodny oraz morski sternik motorowodny posiadają kwalifikacje do uprawiania żeglarstwa w stopniu odpowiednio kapitana jachto­wego oraz jachtowego sternika morskiego, jeżeli po­siadają patent sternika jachtowego.

2. Kapitan jachtowy oraz jachtowy sternik morski posiadają kwalifikacje do uprawiania żeglarstwa mo­torowego w stopniu odpowiednio kapitana motorowodnego oraz morskiego sternika motorowodnego.

3. Osoby posiadające zawodowe uprawnienia do kierowania statkami żeglugi śródlądowej mogą uzy­skać bez konieczności odbycia szkolenia i zdania egza­minu patent sternika motorowodnego.

4.  Osoby mające uprawnienia do prowadzenia okrętów albo statków w żegludze morskiej uzyskane w Marynarce Wojennej, Straży Granicznej, marynarce handlowej lub rybołówstwie morskim mogą uzyskać bez konieczności odbycia szkolenia i zdania egzaminu patent starszego sternika motorowodnego.

5. Osoby, o których mowa w ust. 3 i 4, w zależności od spełnienia wymagań określonych w § 4 pkt 2 lit. b, pkt 3 lit. b albo pkt 4 lit. b, dotyczących ilości rejsów i czasu żeglugi, mogą uzyskać odpowiednio patent starszego sternika motorowodnego, morskiego sterni­ka motorowodnego albo kapitana motorowodnego.

§ 7. 1. Egzaminy, o których mowa w § 3 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. d, § 4 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. d i pkt 5 lit. c oraz w § 5 ust. 1 pkt 4, przeprowadza właściwy polski zwią­zek sportowy.

2. Egzaminy odbywają się w terminach wyznaczo­nych przez właściwy polski związek sportowy.

3. Jeżeli przystąpienie do egzaminu związane jest z odbyciem obowiązkowego szkolenia, egzamin prze­prowadza się po zakończeniu szkolenia.

4. Egzaminy powinny być przeprowadzone w cią­gu jednego lub dwóch dni.

§ 8. 1. Egzamin składa się przed komisją powołaną przez właściwy polski związek sportowy.

2. W skład komisji wchodzą:

1) przewodniczący;

2) sekretarz;

3) od dwóch do czterech członków.

3. Przewodniczącego, sekretarza oraz członków ko­misji powołuje się spośród instruktorów właściwego polskiego związku sportowego.

§ 9. 1. Zadania i pytania egzaminacyjne przygoto­wuje komisja egzaminacyjna.

2. Zestawy zadań i pytań egzaminacyjnych za­twierdza przewodniczący komisji egzaminacyjnej, opatrując każdy z nich datą, podpisem i pieczątką imienną.

3. Zadania i pytania egzaminacyjne są przygotowy­wane, przechowywane i przekazywane w warunkach uniemożliwiających ich nieuprawnione ujawnienie.

§ 10. Warunkiem przystąpienia do egzaminu jest:

1) spełnienie warunków niezbędnych do uprawiania żeglarstwa w stopniu objętym egzaminem;

2) przedstawienie dowodu wpłaty opłaty egzamina­cyjnej.

§ 11. Egzamin obejmuje sprawdzian:

1) umiejętności praktycznych, polegających na oso­bistym wykazaniu się posiadanymi umiejętnościa­mi prowadzenia statku;

2) wiedzy teoretycznej.

§ 12. 1. Warunkiem zdania egzaminu jest zaliczenie z oceną pozytywną sprawdzianu z umiejętności prak­tycznych i sprawdzianu wiedzy teoretycznej.

2. Oceną pozytywną jest ocena od 3 do 5 (dosta­teczna, dobra, bardzo dobra), oceną negatywną jest ocena 2 (niedostateczna).

§ 13. 1. Z przeprowadzonego egzaminu sporządza się protokół, który podpisują wszystkie osoby wcho­dzące w skład komisji egzaminacyjnej.

2. Do protokołu wpisuje się wyniki sprawdzianów egzaminu.

§ 14. 1. W przypadku niezaliczenia sprawdzianu umiejętności praktycznych lub sprawdzianu wiedzy teoretycznej można ponownie przystąpić do egzami­nu, bez obowiązku powtórnego ukończenia szkolenia.

2. Egzamin jest powtarzany w całości.

3. Egzamin może być powtórzony tylko raz.

§ 15. Wysokości opłat za przeprowadzenie egzami­nu na poszczególne rodzaje stopni żeglarskich i moto­rowodnych oraz egzaminu uprawniającego do holo­wania narciarza wodnego lub statków powietrznych oraz opłat za czynności związane z wydaniem doku­mentu potwierdzającego posiadanie odpowiednich kwalifikacji do uprawiania żeglarstwa: patentu i licen­cji są określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

§ 16. 1. Uprawianie żeglarstwa odbywa się z za­chowaniem zasad bezpieczeństwa, w tym wymaga używania sprawnego technicznie sprzętu pływające­go.

2. Każdy statek powinien być wyposażony w środ­ki bezpieczeństwa, zgodnie z wpisem w dokumencie rejestracyjnym lub w karcie bezpieczeństwa statku.

3. Podczas żeglugi musi być prowadzona ciągła obserwacja akwenu, a w tym innych jednostek pływa­jących.

§ 17. 1. Za bezpieczeństwo żeglugi jest odpowie­dzialny kapitan statku (kierownik statku).

2. Przed wyjściem z portu kapitan statku (kierownik statku) jest obowiązany zapoznać członków załogi z zasadami użytkowania środków bezpieczeństwa bę­dących na wyposażeniu jachtu oraz procedurami alar­mowymi.

3. Kapitan statku (kierownik statku) może powie­rzyć członkowi załogi, uwzględniając jego kwalifikacje, wykonanie każdej czynności lub funkcji związanej z że­glugą statku, co nie zwalnia go od odpowiedzialności za bezpieczeństwo żeglugi.

4. Kapitan statku (kierownik statku) dla zapewnie­nia bezpieczeństwa przy uprawianiu żeglarstwa jest również obowiązany do przedsięwzięcia wszelkich środków wynikających z zasad dobrej praktyki żeglar­skiej.

§ 18. 1. Osoba nieumiejąca pływać przebywająca na pokładzie statku powinna mieć założoną kamizelkę ratunkową.

2. Osoba przebywająca podczas rejsu na pokładzie statku w nocy lub pracująca na maszcie powinna mieć założone szelki bezpieczeństwa.

3. Podczas żeglowania na morzu, w trudnych wa­runkach pogodowych osoba przebywająca na pokładzie statku powinna mieć założone szelki bezpieczeń­stwa i kamizelkę ratunkową.

4. O założeniu środków asekuracyjnych, kamizelek ratunkowych lub szelek bezpieczeństwa przez człon­ków załogi umiejących pływać decyduje kapitan stat­ku (kierownik statku).

§ 19. 1. Na statku holującym inny obiekt pływający lub statek powietrzny musi być obecny obserwator siedzący tyłem do kierunku płynięcia statku.

2. Osoba holowana powinna posiadać założony środek asekuracyjny lub kamizelkę ratunkową.

§ 20. 1. Osoby, które nie ukończyły 16 roku życia, mogą realizować swoje uprawnienia żeglarskie wyni­kające z posiadania stopnia żeglarza jachtowego lub sternika motorowodnego pod nadzorem.

2. Za prowadzenie jachtów pod nadzorem uważa się żeglugę w porze dziennej na akwenie, na którym prowadzona jest ciągła obserwacja, przy zapewnieniu możliwości podjęcia na tym akwenie natychmiastowej akcji ratowniczej z wykorzystaniem łodzi ratunkowej oraz odpowiedniego sprzętu ratunkowego i wyposa­żenia technicznego.

3. Osoba prowadząca nadzór musi być pełnoletnia i posiadać odpowiednio co najmniej patent żeglarza jachtowego lub sternika motorowodnego.

§ 21. 1. Za bezpieczeństwo w zorganizowanych formach szkolenia żeglarskiego oraz motorowodnego jest odpowiedzialny kierownik wyszkolenia żeglarskie­go lub kierownik wyszkolenia motorowodnego.

2. W przypadku żeglarskiego treningu sportowego za bezpieczeństwo odpowiedzialna jest osoba posia­dająca uprawnienia instruktora sportu lub trenera że­glarstwa, a w przypadku motorowodnego treningu sportowego — instruktora sportu w dziedzinie moto­rowodnej lub trenera motorowodnego.

§ 22. 1. Patenty i licencje wydane na podstawie do­tychczasowych przepisów zachowują ważność w za­kresie przyznanych tymi przepisami uprawnień.

2. Patenty i licencje wydane na podstawie dotych­czasowych przepisów mogą być wymienione bez ko­nieczności odbycia szkolenia i zdania egzaminu na pa­tenty i licencje określone w rozporządzeniu.

§ 23. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. 3)

Załączniki do rozporządzenia Ministra Sportu z dnia 9 czerwca 2006 r. (poz. 712)

1) Minister Sportu kieruje działem administracji rządowej — kultura fizyczna i sport, na podstawie § 1 ust. 2 rozporzą­dzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 31 października 2005 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Mini­stra Sportu (Dz. U. Nr 220, poz. 1895).

2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 102, poz. 1115, z 2002 r. Nr 4, poz. 31, Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 93, poz. 820, Nr 130, poz. 1112 i Nr 207, poz.1752, z 2003 r. Nr 203, poz. 1966, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 173, poz. 1808 oraz z 2005 r. Nr 85, poz. 726 i Nr 155, poz. 1298.

3) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządze­niem Rady Ministrów z dnia 12 września 1997 r. w sprawie uprawiania żeglarstwa (Dz. U. Nr 112, poz. 729), które utra­ciło moc z dniem 30 listopada 2005 r. na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlą­dowej (Dz. U. Nr 85, poz. 726 i Nr 155, poz. 1298).