ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI 1) z dnia 14 września 2007 r. w sprawie zwalczania zarazy płucnej bydła

Na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Nr 69, poz. 625, z późn. zm. 2) ) zarządza się, co następuje:

§ 1. Rozporządzenie określa:

1) sposób i tryb postępowania przy:

a) podejrzeniu zarazy płucnej bydła, zwanej dalej „chorobą”,

b) stwierdzeniu choroby;

2) rodzaj próbek pobieranych do badań diagnostycznych oraz sposób ich pobierania i wysyłania;

3) środki stosowane przy zwalczaniu choroby;

4) procedury czyszczenia i odkażania;

5) sposób i tryb postępowania przy wygaszaniu ogniska choroby;

6) warunki i sposób ponownego umieszczania zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę w gospodarstwach;

7) wymagania niezbędne do uznania terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub regionu położonego na tym terytorium za urzędowo wolne od choroby.

§ 2. Powiatowy lekarz weterynarii, po otrzymaniu zawiadomienia o podejrzeniu wystąpienia choroby w gospodarstwie, podejmuje niezwłocznie następujące czynności, mające na celu stwierdzenie albo wykluczenie choroby, w szczególności:

1) przeprowadza:

a) dochodzenie epizootyczne,

b) badanie kliniczne zwierząt:

— podejrzanych o chorobę lub zakażenie,

— z gatunków wrażliwych na chorobę,

c) sekcję zwłok zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę;

2) pobiera i wysyła próbki do badań diagnostycznych w sposób, który jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia;

3) nakazuje:

a) posiadaczowi zwierząt sporządzenie i aktualizowanie spisu wszystkich zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę utrzymywanych w gospodarstwie, z podaniem liczby zwierząt padłych, zwierząt podejrzanych o chorobę lub zakażenie, a także z uwzględnieniem liczby zwierząt urodzonych od dnia podejrzenia wystąpienia choroby i kontroluje ten spis podczas każdej wizyty w gospodarstwie,

b) utrzymywanie zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę w gospodarstwie w miejscu wykluczającym kontakt z pozostałymi zwierzętami,

c) stosowanie, w sposób, który jest określony w rozdziale III ust. 5 i 6 załącznika nr 2 do rozporządzenia, w wejściach i wyjściach, we wjazdach i wyjazdach z gospodarstwa oraz z pomieszczeń lub innych obiektów, w których są utrzymywane zwierzęta z gatunków wrażliwych na chorobę, wskazanych przez niego produktów biobójczych w rozumieniu przepisów o produktach biobójczych, zwanych dalej „produktami biobójczymi”,

d) postępowanie ze zwłokami zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę oraz ubocznymi produktami zwierzęcymi pochodzącymi od tych zwierząt w sposób określony w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. WE L 273 z 10.10.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 37, str. 92, z późn. zm.);

4) zakazuje bez jego zgody:

a) wprowadzania do gospodarstwa i wyprowadzania z gospodarstwa, z wyłączeniem przemieszczania dokonywanego w celu niezwłocznego poddania ich ubojowi, zwierząt z gatunków:

— wrażliwych na chorobę,

— innych niż wrażliwe na chorobę, które mogłyby rozprzestrzenić odzwierzęcy czynnik chorobotwórczy wywołujący chorobę w postaci Mycoplasma mycoides sp. mycoides S.C., zwany dalej „czynnikiem chorobotwórczym”.

b) przemieszczania osób i środków transportu do gospodarstwa oraz z gospodarstwa, w którym są utrzymywane zwierzęta podejrzane o chorobę lub zakażenie,

c) wynoszenia lub wywożenia z gospodarstwa zwłok zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę, produktów pochodzenia zwierzęcego pozyskanych z tych zwierząt, ubocznych produktów zwierzęcych pochodzących od tych zwierząt, materiału biologicznego tych zwierząt, pasz, nawozów naturalnych w rozumieniu przepisów o nawozach i nawożeniu, zwanych dalej „nawozami naturalnymi”, oraz przedmiotów i sprzętu, które mogłyby rozprzestrzenić czynnik chorobotwórczy.

§ 3. Powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia choroby w gospodarstwie wyznacza je jako ognisko choroby i poza zastosowaniem środków określonych w § 2 nakazuje także:

1) niezwłoczne zabicie, w sposób wykluczający rozprzestrzenianie czynnika chorobotwórczego, wszystkich zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę, które są utrzymywane w gospodarstwie;

2) zagospodarowanie albo zniszczenie, w sposób wykluczający rozprzestrzenianie czynnika chorobotwórczego, pasz, ściółki i odchodów, które mogły zostać skażone;

3) po wykonaniu czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, przeprowadzenie trzykrotnie w siedmiodniowych odstępach czyszczenia i odkażania pomieszczeń, w których były utrzymywane zwierzęta z gatunków wrażliwych na chorobę, środków transportu używanych do transportu tych zwierząt oraz przedmiotów i sprzętu, które mogły zostać skażone; czyszczenie i odkażanie przeprowadza się w sposób określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

§ 4. Powiatowy lekarz weterynarii wyznacza ognisko pierwotne choroby, za które uważa się ognisko choroby wyznaczone w powiecie wolnym od choroby lub ognisko choroby niepowiązane epizootycznie z innym ogniskiem choroby w tym samym powiecie, jeżeli:

1) u zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę:

a) uzyskano wyniki badań serologicznych potwierdzające zakażenie czynnikiem chorobotwórczym,

b) stwierdzono objawy kliniczne choroby lub zmiany sekcyjne;

2) wyizolowano i zidentyfikowano czynnik chorobotwórczy.

§ 5. Powiatowy lekarz weterynarii:

1) powiadamia o wyznaczeniu ogniska choroby powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na miejsce, w którym znajdują się zwierzęta z gatunków wrażliwych na chorobę, przemieszczone z gospodarstwa, o którym mowa w § 3, w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień wyznaczenia ogniska choroby w tym gospodarstwie;

2) może zastosować środki, o których mowa w § 3, w stosunku do innych gospodarstw, jeżeli uzna, że ich położenie lub kontakt z gospodarstwem, w którym stwierdzono chorobę, mogły spowodować rozprzestrzenienie choroby;

3) może odstąpić od stosowania środków, o których mowa w § 3 pkt 1 i 2, wobec stada zwierząt z gatunków wrażliwych w ognisku choroby, jeżeli w tym stadzie:

a) żadne zwierzę nie jest podejrzane o chorobę lub zakażenie, chore lub zakażone,

b) zwierzęta są utrzymywane w odrębnych pomieszczeniach lub miejscach oraz są karmione i obsługiwane oddzielnie od pozostałych zwierząt, utrzymywanych w gospodarstwie.

§ 6. Powiatowy lekarz weterynarii wyraża zgodę na ponowne umieszczenie w gospodarstwie, o którym mowa w § 3, zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę po upływie co najmniej 42 dni od dnia zakończenia czyszczenia i odkażania, o których mowa w § 3 pkt 3.

§ 7. 1. Powiatowy lekarz weterynarii, wojewoda albo minister właściwy do spraw rolnictwa, w przypadku wyznaczenia ogniska choroby, określa wokół ogniska choroby:

1) obszar zapowietrzony o promieniu co najmniej 3 km;

2) obszar zagrożony o promieniu co najmniej 10 km.

2. Obszar zapowietrzony i zagrożony określa się, uwzględniając czynniki geograficzne, administracyjne, ekologiczne i epizootyczne odnoszące się do choroby oraz gospodarstw położonych wokół ogniska choroby.

3. Powiatowy lekarz weterynarii w obszarze zapowietrzonym:

1) sporządza spis wszystkich gospodarstw, w których są utrzymywane zwierzęta z gatunków wrażliwych na chorobę;

2) przeprowadza kontrole gospodarstw, o których mowa w pkt 1, połączone z badaniem klinicznym zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę oraz pobiera próbki do badań diagnostycznych, jeżeli jest to konieczne;

3) odnotowuje kontrole i wyniki badań, o których mowa w pkt 2;

4) nakazuje:

a) odosobnienie zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę utrzymywanych w gospodarstwie w poszczególnych pomieszczeniach lub w innych miejscach, w których są one utrzymywane,

b) stosowanie w sposób, który jest określony w rozdziale III ust. 5 i 6 załącznika nr 2 do rozporządzenia, produktów biobójczych w wejściach i wyjściach, we wjazdach i wyjazdach z gospodarstwa, o którym mowa w pkt 1, oraz z pomieszczeń lub innych obiektów, w których są utrzymywane zwierzęta z gatunków wrażliwych na chorobę,

c) postępowanie ze zwłokami zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę, które padły lub zostały zabite w celu innym niż spożycie przez ludzi, oraz ubocznymi produktami zwierzęcymi pochodzącymi od tych zwierząt, w sposób określony w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi;

5) kontroluje przemieszczanie:

a) osób, które miały kontakt ze zwierzętami z gatunków wrażliwych na chorobę, tuszami i zwłokami tych zwierząt oraz produktami pochodzącymi od tych zwierząt,

b) środków transportu przewożących zwierzęta z gatunków wrażliwych na chorobę, tusze i zwłoki tych zwierząt oraz produkty pochodzące od tych zwierząt;

6) zakazuje:

a) transportu zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę, z wyjątkiem tranzytu drogami głównymi lub koleją,

b) przemieszczania zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę i produktów pochodzących od tych zwierząt z gospodarstwa znajdującego się na obszarze zapowietrzonym poza ten obszar,

c) wywożenia i rozrzucania ściółki oraz nawozów naturalnych bez zgody urzędowego lekarza weterynarii,

d) czasowo organizowania targów, wystaw, pokazów lub konkursów zwierząt, na których są gromadzone zwierzęta z gatunków wrażliwych na chorobę.

4. Powiatowy lekarz weterynarii może wyrazić zgodę na transport:

1) zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę z gospodarstwa znajdującego się na obszarze zapowietrzonym do rzeźni znajdującej się na tym obszarze, w celu niezwłocznego poddania ich ubojowi, a jeżeli nie jest to możliwe — do rzeźni znajdującej się poza obszarem zapowietrzonym, pod warunkiem że:

a) przebadane w gospodarstwie zwierzęta z gatunków wrażliwych na chorobę nie wykazują objawów klinicznych choroby,

b) został ustalony z powiatowym lekarzem weterynarii właściwym ze względu na miejsce uboju zwierząt termin przywozu zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę do rzeźni — jeżeli rzeźnia znajduje się poza obszarem powiatu, z którego odbywa się transport zwierząt;

2) produktów pochodzących od zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę z gospodarstwa znajdującego się na obszarze zapowietrzonym do innego gospodarstwa, w którym są utrzymywane zwierzęta z gatunków wrażliwych na chorobę, znajdującego się na terenie obszaru zapowietrzonego.

5. Transport, o którym mowa w ust. 4, jest dokonywany pod nadzorem powiatowego lekarza weterynarii środkami transportu oczyszczonymi i odkażonymi przed i po transporcie.

6. Środki podjęte na obszarze zapowietrzonym stosuje się przez okres co najmniej 42 dni, licząc od dnia zakończenia czyszczenia i odkażania, pod nadzorem powiatowego lekarza weterynarii, gospodarstwa wyznaczonego jako ognisko choroby, w sposób, który jest określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

7. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 6, organ wymieniony w ust. 1 określa obszar zapowietrzony jako część obszaru zagrożonego.

§ 8. 1. Urzędowy lekarz weterynarii w obszarze zagrożonym:

1) sporządza spis wszystkich gospodarstw, w których są utrzymywane zwierzęta z gatunków wrażliwych na chorobę;

2) przeprowadza kontrolę przemieszczania zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę i produktów pochodzących od tych zwierząt;

3)zakazuje:

a) transportu zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę z gospodarstwa znajdującego się na obszarze zagrożonym poza ten obszar przez okres co najmniej 42 dni od dnia określenia obszaru zagrożonego, z wyłączeniem transportu zwierząt bezpośrednio do rzeźni, pod warunkiem że został ustalony z powiatowym lekarzem weterynarii właściwym ze względu na miejsce uboju zwierząt termin przywozu zwierząt do rzeźni, jeżeli rzeźnia znajduje się poza obszarem powiatu, z którego odbywa się transport zwierząt,

b) wywożenia poza obszar zagrożony ściółki i nawozów naturalnych,

c) czasowo organizowania targów, wystaw, pokazów lub konkursów zwierząt, na których są gromadzone zwierzęta z gatunków wrażliwych na chorobę.

2. Środki podjęte na obszarze zagrożonym stosuje się przez okres co najmniej 90 dni od dnia zakończenia czyszczenia i odkażania, pod nadzorem powiatowego lekarza weterynarii, na terenie gospodarstwa, w którym stwierdzono chorobę, w sposób określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

§ 9. 1. Powiatowy lekarz weterynarii wydaje decyzję o uznaniu ogniska choroby za wygasłe, jeżeli:

1) upłynęło co najmniej 42 dni od dnia zakończenia czyszczenia i odkażania w sposób, który jest określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia, przeprowadzonego po padnięciu lub zabiciu ostatnich zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę;

2) zwłoki oraz produkty pochodzące od zwierząt, o których mowa w pkt 1, zostały usunięte z ogniska choroby w sposób uniemożliwiający rozprzestrzenienie choroby.

2. Po uzyskaniu zgody powiatowego lekarza weterynarii zwierzęta z gatunków wrażliwych na chorobę mogą być umieszczane w gospodarstwie, w którym ognisko choroby zostało uznane za wygasłe, po upływie 42 dni od dnia wydania decyzji o uznaniu ogniska choroby za wygasłe.

§ 10. Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub region położony na tym terytorium mogą być uznane za urzędowo wolne od choroby, jeżeli:

1) w okresie 2 lat poprzedzających złożenie wniosku o uznanie tego terytorium lub regionu położonego na tym terytorium za urzędowo wolne od choroby, zwanego dalej „wnioskiem o uznanie”, nie zarejestrowano objawów klinicznych choroby;

2) w okresie 4 lat poprzedzających złożenie wniosku o uznanie w rzeźniach był stosowany nadzór, obejmujący badanie zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę;

3) w badaniach chorób układu oddechowego zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę stosowano procedury diagnostyczne umożliwiające rozróżnienie czynnika chorobotwórczego od zakażeń innymi odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi z rodzaju mykoplazm u bydła i na tej podstawie wykluczono chorobę;

4) w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku o uznanie był stosowany nadzór, obejmujący badania serologiczne, patologiczne i mikrobiologiczne zwierząt z gatunków wrażliwych na chorobę.

§ 11. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Załączniki do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 września 2007 r. (poz. 1261)

1) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kieruje działem administracji rządowej — rolnictwo, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. Nr 131, poz. 915 oraz z 2007 r. Nr 38, poz. 244).

2) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 23, poz. 188 i Nr 33, poz. 289, z 2006 r. Nr 17, poz. 127, Nr 144, poz. 1045 i Nr 249, poz. 1830 oraz z 2007 r. Nr 133, poz. 920.