ROZPORZĄDZENIE MINISTRA OBRONY NARODOWEJ z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie określenia wzoru, trybu przyznawania, wręczania i noszenia wojskowej odznaki „Za Rany i Kontuzje”

Na podstawie art. 16 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. Nr 205, poz. 1203) zarządza się, co następuje:

§ 1. Rozporządzenie określa:

1) szczegółowe warunki i tryb przyznawania oraz wręczania wojskowej odznaki „Za Rany i Kontuzje”, zwanej dalej „odznaką”;

2) szczegółowy tryb występowania z wnioskiem o przyznawanie odznaki;

3) osoby uprawnione do występowania z wnioskiem o przyznanie odznaki;

4) rodzaje, wzór i sposób noszenia odznaki;

5) szczegółowe warunki tworzenia i dysponowania funduszem przeznaczonym na odznakę;

6) wysokość i sposób ustalania wysokości funduszu przeznaczonego na odznakę;

7) komórkę organizacyjną Ministerstwa Obrony Narodowej właściwą do ewidencjonowania, zakupu oraz dystrybucji odznaki.

§ 2. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:

2) Polskim Kontyngencie Wojskowym — należy przez to rozumieć jednostkę wojskową, o której mowa w art. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1117, z późn. zm. 1) ).

§ 3. 1. Odznaka jest nadawana decyzją Ministra Obrony Narodowej weteranom poszkodowanym-żołnierzom, którzy odnieśli w wyniku wypadków pozostających w związku z działaniami poza granicami państwa, o których mowa w art. 4 pkt 15 ustawy:

1) rany, które wymagają interwencji chirurgicznej, powstałe w związku z:

a) działaniami podejmowanymi w ramach uderzenia na przeciwnika bądź odparcia jego uderzeń,

b) zamachem lub innym bezprawnym działaniem wymierzonym przeciwko żołnierzowi,

c) innymi działaniami bojowymi pozostającymi w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań przez żołnierza

— z wyłączeniem przypadków, w których żołnierz przy wykonywaniu zadań nie przestrzegał obowiązujących zasad bezpieczeństwa;

2) kontuzje będące uszczerbkiem na zdrowiu, niewymagającym interwencji chirurgicznej, który powoduje czasową lub całkowitą niezdolność do działań bojowych, powstałym w sytuacjach, o których mowa w pkt 1 lit. a albo lit. b, z wyłączeniem przypadków, w których żołnierz przy wykonywaniu zadań nie przestrzegał obowiązujących zasad bezpieczeństwa.

2. Odznaka nie przysługuje osobie skazanej prawomocnym wyrokiem sądu, o którym mowa w art. 6 ustawy.

§ 4. 1. Odznaka ma formę naszywki wykonanej ze wstążki o wzdłużnym układzie barw Orderu Krzyża Wojskowego. Na naszywce przypina się symetrycznie pięciopromienne metalowe gwiazdki barwy srebrnej o wymiarach 5 mm.

2. Rany i kontuzje odniesione w jednym wypadku, niezależnie od ilości i stopnia obrażeń, oznacza się na odznace jedną gwiazdką.

3. Wysokość naszywki wynosi 10 mm, a jej długość 40 mm dla jednej, dwóch i trzech gwiazdek. W przypadku większej ilości gwiazdek, naszywka jest dłuższa o 14 mm dla każdej kolejnej gwiazdki.

4. Miniaturka odznaki wykonana jest z metalu i pomniejszona w skali 1:2 w stosunku do oryginału.

5. Wzór odznaki oraz jej legitymacji przedstawiają odpowiednio załączniki nr 1 i 2 do rozporządzenia.

§ 5. 1. Uzyskanie statusu weterana poszkodowanego-żołnierza uprawnia do otrzymania odznaki z oznakowaniem adekwatnym do uznanej liczby wypadków, w których odniesione zostały rany lub kontuzje.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dyrektor komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw weteranów przesyła kopię decyzji Ministra Obrony Narodowej przyznającej status weterana poszkodowanego-żołnierza do dyrektora komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

§ 6. W przypadku odniesienia kolejnych ran lub kontuzji przez żołnierza posiadającego status weterana poszkodowanego organami właściwymi do występowania z wnioskami o nadanie odznaki są:

1) dowódca Polskiego Kontyngentu Wojskowego — w stosunku do żołnierzy, którzy pełnią służbę w Polskim Kontyngencie Wojskowym, z zastrzeżeniem pkt 2;

2) Szef Służby Wywiadu Wojskowego oraz Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego — w stosunku do żołnierzy i funkcjonariuszy odpowiednio Służby Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego;

3) w stosunku do osób, które zakończyły pełnienie służby w Polskim Kontyngencie Wojskowym, z zastrzeżeniem pkt 2:

a) dowódca jednostki wojskowej — w odniesieniu do podległych żołnierzy,

b) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania żołnierza wojskowy komendant uzupełnień z inicjatywy tego żołnierza, własnej lub władz naczelnych stowarzyszeń zrzeszających uczestników misji poza granicami kraju — w odniesieniu do żołnierzy zwolnionych z czynnej służby wojskowej;

4) Dowódca Operacyjny Sił Zbrojnych — w szczególnych przypadkach.

§ 7. 1. Wzór wniosku, o którym mowa w § 6, zawiera załącznik nr 3 do rozporządzenia.

2. Do wniosku dołącza się:

1) protokół powypadkowy;

2) orzeczenie właściwej komisji lekarskiej o związku uszczerbku na zdrowiu z wypadkiem zaistniałym wskutek działań poza granicami państwa albo orzeczenie lekarza orzecznika — z wyłączeniem dowódcy Polskiego Kontyngentu Wojskowego.

§ 8. 1. Wnioski o nadanie odznaki organy, o których mowa w § 6 pkt 1, 3 i 4, przesyłają bezpośrednio do Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

2. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego:

1) dokonuje weryfikacji wniosków pod kątem poprawności ich sporządzenia oraz spełniania przez osobę proponowaną do odznaczenia warunków formalnych do nadania odznaki;

2) opiniuje wnioski;

3) przesyła dyrektorowi komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr wnioski zweryfikowane pozytywnie oraz zaopiniowane;

4) wnioski zweryfikowane negatywnie zwraca wnioskodawcy wraz z podaniem przyczyny.

§ 9. Wnioski o nadanie odznaki organy, o których mowa w § 6 pkt 2, przesyłają bezpośrednio do dyrektora komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

§ 10. Wnioski w sprawie nadania odznaki są rozpatrywane w terminie nie dłuższym niż trzy miesiące od daty ich wpłynięcia do dyrektora komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

§ 11. Dyrektor komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr:

1) dokonuje weryfikacji wniosków w zakresie spełnienia warunków formalnych do nadania odznaki;

2) przedstawia Ministrowi Obrony Narodowej wnioski o nadanie odznaki;

3) prowadzi ewidencję nadanych odznak;

4) jest dysponentem funduszu przeznaczonego na odznaki, zwanego dalej „funduszem”;

5) prowadzi zakup oraz dystrybucję nadanych odznak;

6) informuje wnioskodawców, o których mowa w § 6, o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o nadanie odznaki.

§ 12. 1. Wysokość funduszu na cel określony w § 3 ustala się corocznie w decyzji budżetowej Ministerstwa Obrony Narodowej.

2. Z funduszu są pokrywane wydatki na zakup odznak wraz z podkładkami, legitymacji i etui, a także usługi poligraficzne związane z przygotowaniem do udzielania tych rodzajów wyróżnień.

§ 13. 1. Wręczenie nadanych odznak weteranom poszkodowanym-żołnierzom odbywa się w formie uroczystej, nie później jednak niż sześć miesięcy od dnia ich nadania.

2. Odznaki wręcza Minister Obrony Narodowej lub osoby, o których mowa w § 6.

3. W przypadku weteranów poszkodowanych-żołnierzy, którzy zmarli po dniu przyznania odznaki, wręcza się ją najbliższym członkom rodziny.

4. Odznakę wręcza się wraz z legitymacją.

§ 14. 1. Odznakę nosi się na mundurach bezpośrednio nad górnym rzędem orderów i odznaczeń lub baretek symetrycznie do guzika górnej kieszeni, nakładając ją na podkładkę sukienną lub aksamitną koloru czarnego, o 2 mm szerszą i wyższą od odznaki.

2. W Marynarce Wojennej odznakę nosi się na kurtce munduru lub bluzie marynarskiej symetrycznie do krawędzi bocznych wstążek orderów, odznaczeń lub baretek.

3. Do ubioru cywilnego odznakę lub jej miniaturkę można nosić na lewej stronie piersi lub na klapie ubioru z kołnierzem wykładanym.

§ 15. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 marca 2012 r.

Załączniki do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 marca 2012 r. (poz. 322)

1) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 210, poz. 2135, z 2009 r. Nr 79, poz. 669 i Nr 161, poz. 1278, z 2010 r. Nr 240, poz. 1601 oraz z 2011 r. Nr 205, poz. 1203.