ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI 1) z dnia 4 kwietnia 2014 r. w sprawie sposobu obliczania końcowego zużycia energii brutto ze źródeł odnawialnych oraz sposobu obliczania ilości energii elektrycznej i ciepła z takich źródeł 2)

Na podstawie art. 20f ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. — Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059, z późn. zm. 3) ) zarządza się, co następuje:

§ 1. Rozporządzenie określa sposób obliczania:

1)   końcowego zużycia energii brutto ze źródeł odnawialnych, będącego sumą końcowego zużycia energii:

a)   elektrycznej brutto ze źródeł odnawialnych,

b)   brutto ze źródeł odnawialnych w ciepłownictwie i chłodnictwie oraz

c)   ze źródeł odnawialnych w transporcie;

2)   znormalizowanej ilości energii elektrycznej wytworzonej w elektrowniach wodnych lub w farmach wiatrowych;

3)   rzeczywistej ilości ciepła wytworzonego z energii aerotermalnej, geotermalnej lub hydrotermalnej przez pompy ciepła.

§ 2. Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają:

2)   dyrektywa — dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającą i w następstwie uchylającą dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz. Urz. UE L 140 z 05.06.2009, str. 16, z późn. zm.);

3)   decyzja — decyzję Komisji z dnia 1 marca 2013 r. ustanawiającą wytyczne dla państw członkowskich dotyczące obliczania energii odnawialnej z pomp ciepła w odniesieniu do różnych technologii pomp ciepła na podstawie art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE (Dz. Urz. UE L 62 z 06.03.2013, str. 27, oraz Dz. Urz. UEL 8 z 11.01.2014, str. 32);

4)   energia ze źródeł odnawialnych — energię ze źródeł odnawialnych w rozumieniu art. 20g ustawy;

5)   energia aerotermalna — energię w rozumieniu art. 2 lit. b dyrektywy;

6)   energia geotermalna — energię w rozumieniu art. 2 lit. c dyrektywy;

7)   energia hydrotermalna — energię w rozumieniu art. 2 lit. d dyrektywy;

8)   hydroenergia — energię wytworzoną w elektrowniach wodnych, będącą energią spadku śródlądowych wód powierzchniowych, z wyłączeniem energii uzyskiwanej z pracy pomp w elektrowniach szczytowo-pompowych;

9)   instalacja spalania wielopaliwowego -jednostkę wytwórczą w rozumieniu art. 3 pkt 43 ustawy, służącą do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła, w której biomasa, biopłyny, biogaz lub biogaz rolniczy są spalane wspólnie z paliwami kopalnymi;

10)  układ pomiarowo-rozliczeniowy — urządzenia pomiarowo-rozliczeniowe oraz inne urządzenia, a także układy połączeń między nimi, służące do pomiaru ilości energii elektrycznej lub ciepła wytwarzanych w odnawialnym źródle energii lub ilości biogazu rolniczego wytworzonego w odnawialnym źródle energii.

§ 3. 1. Przy obliczaniu końcowego zużycia energii brutto ze źródeł odnawialnych uwzględnia się wyłącznie niekopalne źródła energii oraz tylko te biopaliwa i biopłyny, które spełniają kryteria zrównoważonego rozwoju określone w art. 17 dyrektywy.

2. Przy obliczaniu udziału końcowego zużycia energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto ilość energii ze źródeł odnawialnych, przypadającej na jeden z rodzajów zużycia energii, uwzględnia się tylko raz i wyraża w jednostkach energii.

§ 4. 1. Przy obliczaniu końcowego zużycia energii elektrycznej brutto ze źródeł odnawialnych lub z biopłynów uwzględnia się energię, w tym energię elektryczną, ciepło lub biogaz rolniczy przeliczany na ekwiwalentną ilość energii elektrycznej w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 9a ust. 11 ustawy, wytworzoną w odnawialnym źródle energii, z wyłączeniem energii elektrycznej wytworzonej w elektrowniach wodnych szczytowo-pompowych, chyba że do wpompowania wody pod górę zużyła została energia elektryczna wytwarzana w odnawialnym źródle energii.

2. W przypadku wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła w instalacji spalania wielopaliwowego, przy obliczaniu końcowego zużycia energii brutto ze źródeł odnawialnych zalicza się tę część energii elektrycznej lub ciepła wytworzonych w tej instalacji, wykazanych przez układy pomiarowo-rozliczeniowe, która odpowiada procentowemu udziałowi energii chemicznej biomasy, biogazu lub biogazu rolniczego w energii chemicznej obliczanej na podstawie rzeczywistych wartości opałowych zużytego paliwa.

§ 5. 1. Przy obliczaniu końcowego zużycia energii brutto ze źródeł odnawialnych w ciepłownictwie i chłodnictwie uwzględnia się energię, w tym energię elektryczną lub ciepło, wytworzoną w odnawialnym źródle energii, zużytą na potrzeby systemów lokalnego ogrzewania lub chłodzenia, powiększoną o zużytą energię z innych źródeł odnawialnych, dostarczoną do celów energetycznych przemysłowi, sektorowi transportowemu, gospodarstwom domowym, sektorowi usługowemu, w tym świadczącemu usługi publiczne, rolnictwu, leśnictwu i rybołówstwu, łącznie ze zużyciem energii elektrycznej i ciepła przez przemysł energetyczny na wytwarzanie energii elektrycznej i ciepła oraz łącznie ze stratami energii elektrycznej i ciepła powstającymi podczas ich przesyłania lub dystrybucji.

2. Przy obliczaniu końcowego zużycia energii brutto ze źródeł odnawialnych w ciepłownictwie i chłodnictwie nie uwzględnia się energii elektrycznej i ciepła wytwarzanych przez systemy energii biernej, w ramach których niższe zużycie energii elektrycznej i ciepła zyskuje się w sposób bierny dzięki konstrukcji budynku bądź dostarczeniu energii elektrycznej lub ciepła ze źródeł nieodnawialnych.

3. Przy obliczaniu końcowego zużycia energii brutto ze źródeł odnawialnych w ciepłownictwie i chłodnictwie w przypadku, o którym mowa w art. 5 ust. 4 akapit trzeci dyrektywy, uwzględnia się ciepło pochodzące z pomp ciepła wykorzystujących energię aerotermalną, geotermalną lub hydrotermalną uznawaną za energię ze źródeł odnawialnych w ilości obliczanej zgodnie z metodologią określoną w załączniku VII do dyrektywy.

§ 6. 1. Przy obliczaniu końcowego zużycia energii ze źródeł odnawialnych w transporcie uwzględnia się nośniki energii, w tym biokomponenty, biopaliwa ciekłe, paliwa ciekłe i inne paliwa odnawialne, zużyte na potrzeby transportu, oraz energię elektryczną wytworzoną w odnawialnym źródle energii, zużytą na potrzeby transportu przez wszystkie rodzaje elektrycznych pojazdów drogowych.

2. Przy obliczaniu końcowego zużycia energii ze źródeł odnawialnych w transporcie przyjmuje się wartość opałową paliw w wysokości określonej w załączniku III do dyrektywy.

§ 7. Przy obliczaniu końcowego zużycia energii elektrycznej brutto ze źródeł odnawialnych uwzględnia się rzeczywistą produkcję roczną energii elektrycznej wytworzonej w elektrowniach wodnych wykorzystujących hydroenergię oraz w farmach wiatrowych, przyjmując zasady normalizacji wyliczeń określone odpowiednio w załączniku II do dyrektywy.

§ 8. Przy obliczaniu końcowego zużycia energii brutto ze źródeł odnawialnych w ciepłownictwie i chłodnictwie w przypadku pomp ciepła stosuje się odpowiednio wytyczne dla państw członkowskich dotyczące obliczania energii odnawialnej z pomp ciepła w odniesieniu do różnych technologii pomp ciepła na podstawie art. 5 dyrektywy 2009/28/WE, stanowiące załącznik do decyzji.

§ 9. W sprawach nieuregulowanych w rozporządzeniu stosuje się odpowiednio przepisy dyrektywy i decyzji. § 10. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.


1) Minister Gospodarki kieruje działem administracji rządowej — gospodarka, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Mnistra Gospodarki (Dz. U. Nr 248, poz. 1478).

2)    Przepisy niniejszego rozporządzenia wdrażają dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającą i w następstwie uchylającą dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz. Urz. UE L 140 z 05.06.2009, str. 16, z późn. zm.).

3)    Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r. poz. 984 i 1238 oraz z 2014 r. poz. 457.