ROZPORZĄDZENIE MINISTRA FINANSÓW 1) z dnia 3 stycznia 2011 r. w sprawie orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej do pracy w wyodrębnionych komórkach organizacyjnych kontroli skarbowej oraz w wywiadzie skarbowym

Na podstawie art. 42h ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65, z późn. zm. 2) ) zarządza się, co następuje:

§ 1. Rozporządzenie określa:

1) warunki i tryb orzekania o zdolności do pracy w wyodrębnionych komórkach organizacyjnych kontroli skarbowej, w których zatrudnionym inspektorom i pracownikom przysługuje umundurowanie służbowe i broń służbowa, zwanych dalej „komórkami realizacyjnymi”, oraz w wywiadzie skarbowym przez komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, zwane dalej „komisjami lekarskimi”;

2) wykaz chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia;

3) kategorie zdolności do pracy;

4) tryb kierowania do komisji lekarskiej;

5) wzór karty skierowania do komisji lekarskiej.

§ 2. Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają:

1) kandydat — osobę ubiegającą się o przyjęcie do pracy w komórkach realizacyjnych albo w wywiadzie skarbowym;

2) pracownik — inspektora i pracownika zatrudnionego w komórce realizacyjnej albo w wywiadzie skarbowym.

§ 3. 1. Komisje lekarskie ustalają zdolność pracownika albo kandydata do pracy w komórkach realizacyjnych albo w wywiadzie skarbowym po wszechstronnym zbadaniu ich przez członków komisji, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, w tym badań psychiatrycznych, psychologicznych i dodatkowych, a gdy zachodzi potrzeba — po przeprowadzeniu obserwacji szpitalnej w zakładzie służby zdrowia resortu spraw wewnętrznych. Komisje lekarskie wydają orzeczenie o stanie zdrowia zawierające wskazanie kategorii zdolności do pracy.

2. W przypadku stwierdzenia dwóch lub więcej schorzeń albo ułomności fizycznych lub psychicznych w różnym stopniu ograniczających zdolność osoby badanej do pracy, należy rozpatrywać wszystkie te schorzenia lub ułomności łącznie, mając na uwadze ogólną zdolność osoby badanej do pracy.

3. W przypadku ostrego schorzenia w rozumieniu klinicznym albo ciąży nie wydaje się orzeczenia o zdolności do pracy, aż do czasu ustąpienia ostrych objawów albo zakończenia urlopu macierzyńskiego.

§ 4. Wykaz chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia kandydata i pracownika, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

§ 5. Zdolność kandydatów i pracowników do pracy w komórkach realizacyjnych albo w wywiadzie skarbowym ustala się przez zaliczenie osoby badanej do jednej z następujących kategorii:

1) kategoria „Z” — zdolny, co oznacza, że stan zdrowia osoby badanej nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne nie stanowią przeszkody do wykonywania pracy w komórkach realizacyjnych albo w wywiadzie skarbowym;

2) kategoria „N” — niezdolny, co oznacza, że stwierdzone u osoby badanej schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne uniemożliwiają wykonywanie pracy w komórkach realizacyjnych albo w wywiadzie skarbowym.

§ 6. Zdolność kandydatów i pracowników do pracy w komórkach realizacyjnych albo w wywiadzie skarbowym ustala się również przez zaliczenie osoby badanej do jednej z następujących kategorii:

1) kategoria „A” — zdolny do pracy, co oznacza, że stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone schorzenia lub ułomności nie są przeszkodą do wykonywania pracy;

2) kategoria „C” — zdolny do pracy z ograniczeniem, co oznacza, że u osoby badanej stwierdzono przewlekłe schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne, które trwale lub czasowo zmniejszają sprawność fizyczną lub psychiczną do pracy, ale nie stanowią przeszkody do wykonywania pracy na określonych stanowiskach;

3) kategoria „D” — całkowicie niezdolny do pracy, co oznacza, że stwierdzone u osoby badanej schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne uniemożliwiają jej wykonywanie pracy.

§ 7. 1. Orzeczenie komisji lekarskiej powinno zawierać:

1) określenie „zdolny do pracy” — jeżeli po przeprowadzeniu podstawowego badania lekarskiego oraz ewentualnych badań specjalistycznych i dodatkowych nie stwierdzono żadnych schorzeń;

2) określenie „trwale niezdolny do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku” — jeżeli w stanie zdrowia osoby badanej stwierdzono schorzenia, które zmniejszają jej sprawność fizyczną lub psychiczną i nie pozwalają na wykonywanie pracy na zajmowanym stanowisku, jednak schorzenia te nie stanowią przeszkody do dalszego wykonywania pracy na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki pracy są przeciwwskazane dla osoby badanej;

3) określenie „czasowo niezdolny do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku” — jeżeli w stanie zdrowia osoby badanej stwierdzono schorzenia, które czasowo zmniejszają jej sprawność fizyczną lub psychiczną, ale które mogą rokować poprawę jej stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do pracy na zajmowanym stanowisku; przy określaniu powyższego komisja wyznacza termin powtórnego badania i wydania ostatecznego orzeczenia o zdolności osoby badanej do pracy na zajmowanym stanowisku;

4) określenie „zdolny do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku” — jeżeli w stanie zdrowia osoby badanej stwierdzono pewne schorzenia, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie są przeszkodą do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku;

5) określenie „całkowicie niezdolny do pracy” — jeżeli w stanie zdrowia osoby badanej stwierdzono schorzenia, które nie pozwalają na wykonywanie pracy.

2. Orzeczenie komisji lekarskiej powinno również zawierać wyszczególnienie wszystkich schorzeń i ułomności fizycznych lub psychicznych, w tym również tych, które nie obniżają zdolności do pracy. Rozpoznania pisze się w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia schorzeń i ułomności oraz powołaniem się na paragrafy i punkty wykazu, o którym mowa w § 4.

§ 8. 1. Wojewódzkie komisje lekarskie orzekają w składzie trzech osób. Orzeczenie podpisują wszyscy członkowie komisji.

2. Członek komisji lekarskiej mający w sprawie orzeczenia odrębne zdanie może przy podpisywaniu orzeczenia zgłosić sprzeciw od orzeczenia i obowiązany jest uzasadnić go na piśmie.

3. Orzeczenie sporządza się w dwóch egzemplarzach.

§ 9. Orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają:

1) trwałą niezdolność do pracy,

2) trwałą niezdolność do pracy na zajmowanym stanowisku

— powinny być szczegółowo uzasadnione.

§ 10. 1. Niezwłocznie po wydaniu orzeczenia przewodniczący komisji lekarskiej doręcza osobiście lub przesyła kandydatowi albo pracownikowi zawiadomienie zawierające treść orzeczenia. Fakt wręczenia lub przesłania zawiadomienia odnotowuje się w księdze orzeczeń.

2. W zawiadomieniu należy podać w szczególności rozpoznane schorzenia lub ułomności fizyczne lub psychiczne, określenie stopnia zdolności do pracy, uzasadnienie orzeczenia oraz pouczyć zainteresowaną osobę o prawie wniesienia odwołania od orzeczenia komisji lekarskiej.

§ 11. 1. Prawo odwołania przysługuje od każdego nieprawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej.

2. Przedmiotem odwołania może być orzeczenie w całości lub w części.

§ 12. 1. Odwołanie wnosi się do właściwej okręgowej komisji lekarskiej za pośrednictwem wojewódzkiej komisji, która wydała orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w § 10 ust. 1.

2. Odwołanie wniesione po terminie określonym w ust. 1 nie podlega rozpatrzeniu. W wyjątkowych przypadkach odwołanie może być rozpatrzone mimo niezachowania terminu do jego wniesienia. Decyzję w tej sprawie podejmuje przewodniczący komisji lekarskiej, do której wniesiono odwołanie.

§ 13. 1. Przewodniczący wojewódzkich komisji lekarskich przesyłają orzeczenia tych komisji do właściwej okręgowej komisji lekarskiej w celu zatwierdzenia — po upływie terminu do wniesienia odwołania.

2. Orzeczenia komisji lekarskich wydane w stosunku do kandydatów, a także ustalające w stosunku do pracowników ich zdolność lub ograniczoną zdolność do pracy nie podlegają zatwierdzeniu.

§ 14. 1. Okręgowa komisja lekarska przystępuje niezwłocznie do rozpatrzenia przesłanych jej orzeczeń wojewódzkiej komisji lekarskiej, a także odwołań od orzeczeń wojewódzkiej komisji lekarskiej.

2. Okręgowa komisja lekarska rozpatruje orzeczenia oraz odwołania, o których mowa w ust. 1, w składzie trzech osób.

3. Po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich lub po dostarczeniu na żądanie komisji dodatkowych dokumentów, okręgowa komisja lekarska zatwierdza albo uchyla orzeczenie wojewódzkiej komisji lekarskiej.

4. W przypadku uchylenia orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej, okręgowa komisja lekarska:

1) wydaje nowe orzeczenie, które jest ostateczne;

2) zarządza ponowne badanie i wydanie nowego orzeczenia przez wojewódzką komisję lekarską.

5.  W przypadku wydania nowego orzeczenia, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, przepis § 8 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

6.  Po zatwierdzeniu orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej przewodniczący okręgowej komisji lekarskiej zamieszcza na wszystkich jego egzemplarzach klauzulę o zatwierdzeniu, datę i pieczęć urzędową oraz podpisuje poszczególne egzemplarze orzeczenia. Jeden egzemplarz zatwierdzonego orzeczenia przesyła się podmiotowi, który skierował osobę badaną do komisji lekarskiej. Drugi egzemplarz zatwierdzonego orzeczenia włącza się do akt orzeczniczo-lekarskich i zwraca się wojewódzkiej komisji lekarskiej.

7. Orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej zatwierdzone przez okręgową komisję lekarską są ostateczne.

§ 15. O uchyleniu orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej przewodniczący okręgowej komisji lekarskiej zawiadamia na piśmie kandydata albo pracownika.

§ 16. 1. W przypadku wniesienia przez członka komisji lekarskiej sprzeciwu od orzeczenia wojewódzkiej lub okręgowej komisji lekarskiej, przewodniczący komisji lekarskiej przesyła orzeczenie wraz z załączonym sprzeciwem i pozostałymi dokumentami do Centralnej Komisji Lekarskiej.

2. Centralna Komisja Lekarska zajmuje stanowisko w sprawie w terminie 7 dni od dnia otrzymania sprzeciwu.

§ 17. Centralna Komisja Lekarska, rozpatrując zasadność sprzeciwu, może:

1) utrzymać w mocy orzeczenie;

2) uchylić orzeczenie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez komisję, której orzeczenie zostało uchylone.

§ 18. 1. Centralna Komisja Lekarska może uchylić w trybie nadzoru każde orzeczenie komisji lekarskiej sprzeczne z prawem i orzecznictwem lub wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych.

2. W przypadku uchylenia orzeczenia komisji lekarskiej w trybie określonym w ust. 1, Centralna Komisja Lekarska zarządza ponowne rozpatrzenie sprawy przez komisję lekarską, której orzeczenie zostało uchylone. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Centralna Komisja Lekarska może wyznaczyć rozpatrzenie sprawy przez inną, równorzędną komisję lekarską.

3. O uchyleniu orzeczenia i zarządzeniu ponownego badania Centralna Komisja Lekarska powiadamia na piśmie kandydata albo pracownika.

§ 19. 1. Skierowanie do komisji lekarskiej następuje z urzędu albo na pisemną prośbę pracownika.

2. Do komisji lekarskiej kieruje się z urzędu kandydata oraz pracownika, którego stan zdrowia daje podstawę do przypuszczeń, że stopień jego zdolności do pracy uległ zmianie.

3. Do komisji lekarskiej kieruje kierownik komórki organizacyjnej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych właściwej do spraw wywiadu skarbowego lub upoważniony przez niego pracownik.

§ 20. 1. Skierowanie do komisji lekarskiej traci ważność po upływie 30 dni od daty pierwszego badania wyznaczonego przez komisję lekarską.

2. Wzór karty skierowania do komisji lekarskiej określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

§ 21. 1. Do karty skierowania do komisji lekarskiej kandydata i pracownika dołącza się opinię psychologiczną sporządzoną przez psychologa.

2. Do karty skierowania do komisji lekarskiej pracownika dołącza się informacje dotyczące dotychczasowych warunków i przebiegu pracy.

§ 22. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 stycznia 2011 r.

Załączniki do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 stycznia 2011 r. (poz. 58)

1)  Minister Finansów kieruje działem administracji rządowej — finanse publiczne, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Finansów (Dz. U. Nr 216, poz. 1592).

2)  Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 594, Nr 91, poz. 868, Nr 171, poz. 1800 i Nr 173, poz. 1808, z 2005 r. Nr 124, poz. 1042, Nr 132, poz. 1110 i Nr 183, poz. 1537, z 2006 r. Nr 66, poz. 470, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 157, poz. 1119, Nr 191, poz. 1413 i Nr 217, poz. 1590, z 2007 r. Nr 171, poz. 1207, z 2008 r. Nr 110, poz. 707, Nr 209, poz. 1318 i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 85, poz. 716, Nr 166, poz. 1317 i Nr 201, poz. 1540 oraz z 2010 r. Nr 76, poz. 492, Nr 127, poz. 858, Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1309.