OŚWIADCZENIE RZĄDOWE z dnia 18 stycznia 2013 r. w sprawie mocy obowiązującej Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, sporządzonej w Oslo dnia 18 września 1997 r.

Podaje się niniejszym do wiadomości, że na podstawie ustawy z dnia 10 października 2012 r. o ratyfikacji Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, sporządzonej w Oslo dnia 18 września 1997 r. (Dz. U. poz. 1286) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej dnia 14 grudnia 2012 r. ratyfikował wyżej wymienioną konwencję.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 konwencji weszła ona w życie dnia 1 marca 1999 r.

Zgodnie z art. 17 ust. 2 konwencji w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej wchodzi ona w życie dnia 1 czerwca 2013 r.

W chwili złożenia dokumentu ratyfikacyjnego Rzeczpospolita Polska złożyła następującą deklarację:

„W rozumieniu Rządu Rzeczypospolitej Polskiej samo uczestniczenie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, lub jej obywateli indywidualnie, w planowaniu lub realizacji operacji, ćwiczeń lub innego rodzaju działalności wojskowej, prowadzonych wspólnie z siłami zbrojnymi państw niebędących stronami [rzeczonej Konwencji], które to siły angażują się w działania zabronione przez Konwencję, nie jest, samo przez się, pomocą, zachęcaniem lub nakłanianiem w znaczeniu tych terminów z artykułu 1 ustęp 1 litera c) przedmiotowej Konwencji.”.

Jednocześnie podaje się do wiadomości, co następuje:

1) następujące państwa stały się stronami konwencji, składając dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia w podanych niżej datach:


Islamska Republika Afganistanu 11 września 2002 r.
Republika Albanii 29 lutego 2000 r.
Algierska Republika Ludowo-Demokratyczna 9 października 2001 r.
Księstwo Andory 29 czerwca 1998 r.
Republika Angoli 5 lipca 2002 r.
Antigua i Barbuda 3 maja 1999 r.
Republika Argentyńska 14 września 1999 r.
Związek Australijski 14 stycznia 1999 r.
Republika Austrii 29 czerwca 1998 r.
Wspólnota Bahamów 31 lipca 1998 r.
Ludowa Republika Bangladeszu 6 września 2000 r.
Barbados 26 stycznia 1999 r.
Królestwo Belgii 4 września 1998 r.
Belize 23 kwietnia 1998 r.
Republika Beninu 25 września 1998 r.
Królestwo Bhutanu 18 sierpnia 2005 r.
Republika Białorusi 3 września 2003 r.
Wielonarodowe Państwo Boliwia 9 czerwca 1998 r.
Bośnia i Hercegowina 8 września 1998 r.
Republika Botswany 1 marca 2000 r.
Federacyjna Republika Brazylii 30 kwietnia 1999 r.
Państwo Brunei Darussalam 24 kwietnia 2006 r.
Republika Bułgarii 4 września 1998 r.
Burkina Faso 16 września 1998 r.
Republika Burundi 22 października 2003 r.
Republika Chile 10 września 2001 r.
Republika Chorwacji 20 maja 1998 r.
Republika Cypryjska 17 stycznia 2003 r.
Republika Czadu 6 maja 1999 r.
Czarnogóra 23 października 2006 r.
Republika Czeska 26 października 1999 r.
Królestwo Danii 8 czerwca 1998 r.
Wspólnota Dominiki 26 marca 1999 r.
Republika Dominikańska 30 czerwca 2000 r.
Republika Dżibuti 18 maja 1998 r.
Republika Ekwadoru 29 kwietnia 1999 r.
Państwo Erytrea 27 sierpnia 2001 r.
Republika Estońska 12 maja 2004 r.
Federalna Demokratyczna Republika Etiopii 17 grudnia 2004 r.
Republika Fidżi 10 czerwca 1998 r.
Republika Filipin 15 lutego 2000 r.
Republika Finlandii 9 stycznia 2012 r.
Republika Francuska 23 lipca 1998 r.
Republika Gabońska 8 września 2000 r.
Republika Gambii 23 września 2002 r.
Republika Ghany 30 czerwca 2000 r.
Republika Grecka 25 września 2003 r.
Grenada 19 sierpnia 1998 r.
Kooperacyjna Republika Gujany 5 sierpnia 2003 r.
Republika Gwatemali 26 marca 1999 r.
Republika Gwinei 8 października 1998 r.
Republika Gwinei Bissau 22 maja 2001 r.
Republika Gwinei Równikowej 16 września 1998 r.
Republika Haiti 15 lutego 2006 r.
Królestwo Hiszpanii 19 stycznia 1999 r.
Republika Hondurasu 24 września 1998 r.
Republika Indonezji 16 lutego 2007 r.
Republika Iraku 15 sierpnia 2007 r.
Irlandia 3 grudnia 1997 r.
Republika Islandii 5 maja 1999 r.
Jamajka 17 lipca 1998 r.
Japonia 30 września 1998 r.
Republika Jemeńska 1 września 1998 r.
Jordańskie Królestwo Haszymidzkie 13 listopada 1998 r.
Królestwo Kambodży 28 lipca 1999 r.
Republika Kamerunu 19 września 2002 r.
Kanada 3 grudnia 1997 r.
Państwo Katar 13 października 1998 r.
Republika Kenii 23 stycznia 2001 r.
Republika Kiribati 7 września 2000 r.
Republika Kolumbii 6 września 2000 r.
Związek Komorów 19 września 2002 r.
Demokratyczna Republika Konga 2 maja 2002 r.
Republika Konga 4 maja 2001 r.
Republika Kostaryki 17 marca 1999 r.
Państwo Kuwejt 30 lipca 2007 r.
Królestwo Lesotho 2 grudnia 1998 r.
Republika Liberii 23 grudnia 1999 r.
Księstwo Liechtensteinu 5 października 1999 r.
Republika Litewska 12 maja 2003 r.
Wielkie Księstwo Luksemburga 14 czerwca 1999 r.
Republika Łotewska 1 lipca 2005 r.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii 9 września 1998 r.
Republika Madagaskaru 16 września 1999 r.
Republika Malawi 13 sierpnia 1998 r.
Republika Malediwów 7 września 2000 r.
Malezja 22 kwietnia 1999 r.
Republika Mali 2 czerwca 1998 r.
Republika Malty 7 maja 2001 r.
Islamska Republika Mauretańska 21 lipca 2000 r.
Republika Mauritiusu 3 grudnia 1997 r.
Meksykańskie Stany Zjednoczone 9 czerwca 1998 r.
Republika Mołdawii 8 września 2000 r.
Księstwo Monako 17 listopada 1998 r.
Republika Mozambiku 25 sierpnia 1998 r.
Republika Namibii 21 września 1998 r.
Republika Nauru 7 sierpnia 2000 r.
Królestwo Niderlandów 1) 12 kwietnia 1999 r.
Republika Federalna Niemiec 23 lipca 1998 r.
Republika Nigru 23 marca 1999 r.
Federalna Republika Nigerii 27 września 2001 r.
Republika Nikaragui 30 listopada 1998 r.
Niue 15 kwietnia 1998 r.
Królestwo Norwegii 9 lipca 1998 r.
Nowa Zelandia 27 stycznia 1999 r.
Republika Palau 19 listopada 2007 r.
Republika Panamy 7 października 1998 r.
Niezależne Państwo Papui-Nowej Gwinei 28 czerwca 2004 r.
Republika Paragwaju 13 listopada 1998 r.
Republika Peru 17 czerwca 1998 r.
Republika Portugalska 19 lutego 1999 r.
Republika Południowej Afryki 26 czerwca 1998 r.
Republika Środkowoafrykańska 8 listopada 2002 r.
Republika Zielonego Przylądka 14 maja 2001 r.
Rumunia 30 listopada 2000 r.
Republika Rwandy 8 czerwca 2000 r.
Federacja Saint Kitts i Nevis 2 grudnia 1998 r.
Saint Lucia 13 kwietnia 1999 r.
Saint Vincent i Grenadyny 1 sierpnia 2001 r.
Republika Salwadoru 27 stycznia 1999 r.
Niezależne Państwo Samoa 23 lipca 1998 r.
Republika San Marino 18 marca 1998 r.
Republika Senegalu 24 września 1998 r.
Republika Serbii 18 września 2003 r.
Republika Seszeli 2 czerwca 2000 r.
Republika Sierra Leone 25 kwietnia 2001 r.
Republika Słowacka 25 lutego 1999 r.
Republika Słowenii 27 października 1998 r.
Republika Somalijska 16 kwietnia 2012 r.
Królestwo Suazi 22 grudnia 1998 r.
Republika Sudanu 13 października 2003 r.
Republika Sudanu Południowego 11 listopada 2011 r.
Republika Surinamu 23 maja 2002 r.
Konfederacja Szwajcarska 24 marca 1998 r.
Królestwo Szwecji 30 listopada 1998 r.
Republika Tadżykistanu 12 października 1999 r.
Królestwo Tajlandii 27 listopada 1998 r.
Zjednoczona Republika Tanzanii 13 listopada 2000 r.
Demokratyczna Republika Timoru Wschodniego 7 maja 2003 r.
Republika Togijska 9 marca 2000 r.
Republika Trynidadu i Tobago 27 kwietnia 1998 r.
Republika Tunezyjska 9 lipca 1999 r.
Republika Turcji 25 września 2003 r.
Turkmenistan 19 stycznia 1998 r.
Tuvalu 13 września 2011 r.
Republika Ugandy 25 lutego 1999 r.
Ukraina 27 grudnia 2005 r.
Wschodnia Republika Urugwaju 7 czerwca 2001 r.
Republika Vanuatu 16 września 2005 r.
Stolica Apostolska 17 lutego 1998 r.
Boliwariańska Republika Wenezueli 14 kwietnia 1999 r.
Węgry 6 kwietnia 1998 r.
Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej 2) 31 lipca 1998 r.
Republika Włoska 23 kwietnia 1999 r.
Republika Wybrzeża Kości Słoniowej 30 czerwca 2000 r.
Wyspy Cooka 15 marca 2006 r.
Wyspy Salomona 26 stycznia 1999 r.
Demokratyczna Republika Wysp Świętego Tomasza i Książęcej 31 marca 2003 r.
Republika Zambii 23 lutego 2001 r.
Republika Zimbabwe 18 czerwca 1998 r.

2) w chwili złożenia dokumentu ratyfikacyjnego wymienione poniżej państwa złożyły następujące deklaracje:

Republika Argentyńska

Deklaracja interpretacyjna:

„Republika Argentyńska deklaruje, że na jej terytorium, na Malwinach, istnieją miny przeciwpiechotne. Sytuacja ta została przedstawiona Sekretarzowi Generalnemu ONZ w momencie przedkładania informacji w ramach rezolucji Zgromadzenia Ogólnego 48/7; 49/215; 50/82 i 51/149 o „Pomocy w rozminowaniu”.

Ponieważ ta część terytorium Republiki Argentyńskiej znajduje się pod nielegalną okupacją Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Republika Argentyńska nie posiada dostępu do min przeciwpiechotnych rozmieszczonych na Malwinach, co faktycznie uniemożliwia jej spełnienie obowiązków wynikających z niniejszej Konwencji.

Organizacja Narodów Zjednoczonych odnotowała istnienie sporu o zwierzchnictwo nad Malwinami, Georgią Południową i Sandwichem Południowym oraz nakłaniała Republikę Argentyńską i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, aby kontynuowały negocjacje w celu jak najszybszego pokojowego i trwałego rozwiązania tego sporu pod egidą Sekretarza Generalnego ONZ, który ma złożyć raport Zgromadzeniu Ogólnemu na temat poczynionych postępów (rezolucje 2065 (XX), 3160 (XXVIII), 31/49, 37/9, 38/12, 39/6, 40/21, 41/40, 42/19 i 43/25). Specjalny Komitet ds. Deko-lonizacji przyjął takie samo stanowisko oraz uchwala corocznie rezolucję stanowiącą, że sposobem na zakończenie tej kolonialnej sytuacji jest trwała ugoda w zakresie sporu dotyczącego zwierzchnictwa, na pokojowych i wynegocjowanych zasadach oraz wzywającą oba rządy do powrotu do negocjacji w tym celu. Ostatnia z tych rezolucji została uchwalona dnia 1 lipca 1999 r.

Republika Argentyńska potwierdza prawo do zwierzchnictwa nad Malwinami, Georgią Południową i Sandwichem Południowym oraz otaczającymi je terenami morskimi, które stanowią integralną część jej terytorium państwowego.”

Związek Australijski

Deklaracja:

„W rozumieniu Związku Australijskiego samo uczestniczenie australijskich sił obronnych, lub jej obywateli lub mieszkańców indywidualnie, w planowaniu lub realizacji operacji, ćwiczeń lub innego rodzaju działaniach wojskowych, sankcjonowanych przez Organizację Narodów Zjednoczonych lub prowadzonych zgodnie z prawem międzynarodowym wspólnie z siłami zbrojnymi państw niebędących stronami rzeczonej Konwencji, które to siły angażują się w działania zabronione przez Konwencję, nie stanowi, samo przez się, naruszenia przedmiotowej Konwencji.

W rozumieniu Związku Australijskiego w odniesieniu do artykułu 1 ustęp 1 litera (a) wyraz „używać” oznacza faktyczne fizyczne rozmieszczanie min przeciwpiechotnych i nie obejmuje faktu czerpania pośrednich i przypadkowych korzyści z rozmieszczenia min przeciwpiechotnych przez inne państwo lub osobę. W artykule 1 ustęp 1 litera (c) Związek Australijski będzie interpretować wyraz „pomagać” jako oznaczający faktyczne, bezpośrednie i fizyczne uczestnictwo w jakichkolwiek działaniach zakazanych na mocy Konwencji, lecz nie obejmujący dozwolonej pośredniej pomocy, takiej jak zapewnianie bezpieczeństwa personelowi państwa niebędącego stroną Konwencji, podejmującego się takich działań wyraz „zachęcać” jako oznaczający faktyczne żądanie popełnienia jakiegokolwiek działania zabronionego na mocy Konwencji, a wyraz „nakłaniać” jako oznaczający aktywne zaangażowanie w postaci przedstawiania gróźb lub zachęt w celu zapewnienia wykonania jakiegokolwiek działania zakazanego na mocy Konwencji.

W rozumieniu Związku Australijskiego w odniesieniu do artykułu 2 ustęp 1 definicja terminu „miny przeciwpiechotne” nie obejmuje amunicji detonowanej sygnałem.

W rozumieniu Związku Australijskiego w odniesieniu do artykułu 4, artykułu 5 ustęp 1 i 2, artykułu 7 ustęp 1 litera (b) i (c) Jurysdykcja lub kontrola” obejmuje suwerenne terytorium państwa-strony lub takie terytorium, nad którym sprawuje odpowiedzialność prawną na mocy mandatu ONZ lub porozumienia z innym państwem, oraz własność lub fizyczne posiadanie min przeciwpiechotnych, lecz nie obejmuje tymczasowej okupacji lub obecności na obcym terytorium, na którym miny przeciwpiechotne zostały rozmieszone przez inne państwa lub osoby.”

Czarnogóra

Deklaracja potwierdzona podczas sukcesji:

„W rozumieniu Serbii i Czarnogóry samo uczestniczenie sił zbrojnych Serbii i Czarnogóry, lub jej obywateli indywidualnie, w planowaniu lub realizacji operacji, ćwiczeń lub innego rodzaju działaniach wojskowych, prowadzonych wspólnie z siłami zbrojnymi państw niebędących stronami [rzeczonej Konwencji], które to siły angażują się w działania zabronione przez Konwencję, nie stanowi, samo przez się, pomocy, zachęcania lub nakłaniania w znaczeniu tych terminów określonych w artykule 1 ustęp 1 litera (c) przedmiotowej Konwencji.”

Republika Czeska

Deklaracja:

„W rozumieniu rządu Republiki Czeskiej samo uczestniczenie czeskich sił zbrojnych, lub jej obywateli indywidualnie, w planowaniu lub realizacji operacji, ćwiczeń lub innego rodzaju działaniach wojskowych, prowadzonych wspólnie z siłami zbrojnymi państw niebędących stronami [rzeczonej Konwencji], które to siły angażują się w działania zabronione przez Konwencję, nie stanowi, samo przez się, pomocy, zachęcania lub nakłaniania w znaczeniu tych terminów określonych w artykule 1 ustęp 1 litera (c) przedmiotowej Konwencji.”

Kanada

Deklaracja:

„W rozumieniu rządu Kanady samo uczestniczenie kanadyjskich sił zbrojnych, lub jej obywateli indywidualnie, w planowaniu lub realizacji operacji, ćwiczeń lub innego rodzaju działaniach wojskowych, sankcjonowanych przez Organizację Narodów Zjednoczonych lub prowadzonych zgodnie z prawem międzynarodowym wspólnie z siłami zbrojnymi państw niebędących stronami rzeczonej Konwencji, które to siły angażują się w działania zabronione przez Konwencję, nie stanowi, samo przez się, pomocy, zachęcania lub nakłaniania w znaczeniu tych terminów określonych w artykule 1 ustęp 1 litera (c) [przedmiotowej Konwencji].”

Republika Serbii

Deklaracja potwierdzona w chwili sukcesji:

„W rozumieniu Serbii i Czarnogóry samo uczestniczenie sił zbrojnych Serbii i Czarnogóry, lub jej obywateli indywidualnie, w planowaniu lub realizacji operacji, ćwiczeń lub innego rodzaju działaniach wojskowych, prowadzonych wspólnie z siłami zbrojnymi państw niebędących stronami [rzeczonej Konwencji], które to siły angażują się w działania zabronione przez Konwencję, nie stanowi, samo przez się, pomocy, zachęcania lub nakłaniania w znaczeniu tych terminów określonych w artykule 1 ustęp 1 litera (c) przedmiotowej Konwencji.”

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

Deklaracja:

„W rozumieniu rządu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej samo uczestniczenie sił zbrojnych Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, lub jego obywateli indywidualnie, w planowaniu lub realizacji operacji, ćwiczeń lub innego rodzaju działaniach wojskowych prowadzonych wspólnie z siłami zbrojnymi państw niebędących stronami [rzeczonej konwencji], które to siły angażują się w działania zabronione przez Konwencję, nie stanowi, samo przez się, pomocy, zachęcania lub nakłaniania w znaczeniu tych terminów określonych w artykule 1 ustęp 1 litera (c) przedmiotowej Konwencji.”


1) Konwencja ma zastosowanie do Królestwa w Europie.

2) Od dnia 4 grudnia 2001 r. konwencja ma zastosowanie do następujących terytoriów, za których stosunki międzynarodowe odpowiedzialne jest Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej: Anguilla, Bermudy, Brytyjskie Terytorium Antarktyczne, Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego, Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Kajmany, Falklandy, Montserrat, Wyspy Pitcairn, Henderson, Ducie i Oeno, Wyspa Świętej Heleny, Wyspa Wniebowstąpienia i Tristan da Cunha, Georgia Południowa i Sandwich Południowy, Terytorium Suwerennych Baz Akrotiri i Dhekelia oraz Wyspy Turks i Caicos. Od dnia 3 kwietnia 2002 r. konwencję stosuje się również w odniesieniu do: Baliwatu Guernsey, Baliwatu Jersey oraz Wyspy Man.