WYROK WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W BIAŁYMSTOKU z dnia 21 maja 2008 r. (II SA/Bk 57/08)

Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Trykoszko.

Sędziowie NSA: Stanisław Prutis, Danuta Tryniszewska-Bytys (sprawozdawca).

1. „Kontrolne sprawdzenie kwalifikacji” na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) ma zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy cofnięcie uprawnienia do prowadzenia pojazdu nastąpiło „na okres przekraczający jeden rok”, wyraźnie oznaczony w decyzji. Przepis ten nie ma zastosowania, gdy uprawnienie cofnięto na czas krótszy lub z określeniem „na jeden rok”, niezależnie od tego, kiedy kierujący zwrócił się o przywrócenie uprawnień.

2. Z mocy art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b/ wymienionej wyżej ustawy kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlegają osoby, którym zatrzymano prawo jazdy, a faktyczny okres nieposiadania uprawnień (z powodu zatrzymania prawa jazdy) przekroczył rok – niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał zasadność skargi Anny Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 23 listopada 2007 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ oraz art. 135 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną w mocy decyzję Starosty Powiatowego w S. z dnia 25 października 2007 r. oraz orzekł, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do uprawomocnienia się orzeczenia.

Z uzasadnienia

Decyzją z dnia 25 października 2007 r. wydaną z upoważnienia Starosty Powiatowego w S. orzeczono o odmowie przywrócenia Annie Z. cofniętych uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. ABT do czasu zdania egzaminu sprawdzającego jej kwalifikacje w tym zakresie.

W uzasadnieniu podano, że decyzją Komendanta Komisariatu Policji w D.B. z dnia 30 września 2005 r. skierowano Annę Ż. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. ABT. Jako podstawę prawną skierowania wskazano przepis art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.). W wyznaczonym trzydziestodniowym terminie, upływającym w dniu 7 listopada 2005 r., Anna Ż. badaniom się nie poddała, w związku z czym Starosta Powiatowy w S. decyzją z dnia 29 listopada 2005 r. – na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b/ Prawa o ruchu drogowym – cofnął Annie Ż. omawiane uprawnienia, pouczając, że ich przywrócenie będzie możliwe po dostarczeniu orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. ABT. Po wydaniu tej decyzji ustalono, że prawomocnym wyrokiem z dnia 24 listopada 2005 r. Sąd Rejonowy w S. orzekł wobec Anny Ż. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku, zobowiązując ją do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów. Konsekwencją powyższego wyroku było wydanie przez Starostę Powiatowego w S., na podstawie art. 154 K.p.a. w związku z art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego, decyzji z dnia 26 stycznia 2006 r. o zmianie decyzji z dnia 29 listopada 2005 r. przez dodanie zdania o cofnięciu Annie Ż. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. ABT na okres roku, licząc od dnia zwrotu prawa jazdy. Pouczono również Annę Ż., że w związku z faktycznym wydłużeniem okresu cofnięcia uprawnień na okres przekraczający jeden rok, tj. od dnia 1 grudnia 2005 r. – od otrzymania decyzji o cofnięciu uprawnień do dnia zwrotu prawa jazdy, ich przywrócenie możliwe jest tylko po wykazaniu przez stronę posiadania odpowiednich kwalifikacji, tj. po zdaniu egzaminu sprawdzającego i dostarczeniu orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. ABT.

Dalej organ ustalił, że Anna Ż. zwróciła prawo jazdy w dniu 6 lutego 2006 r., w związku z czym końcową datę orzeczonego rocznego zakazu określono na dzień 5 lutego 2007 r. W dniu 2 kwietnia 2007 r. Anna Ż. dostarczyła orzeczenie lekarskie z dnia 27 marca 2007 r. stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. ABT, a w dniu 8 października 2007 r. złożyła wniosek o przywrócenie cofniętych uprawnień.

Organ ocenił, że faktyczny okres pozbawienia Anny Ż. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi trwał ponad rok i w takiej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlegają osoby ubiegające się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami, cofniętego na okres przekraczający jeden rok. Zdaniem organu wymaganie wykazania się posiadaniem odpowiednich kwalifikacji wynika również w takim przypadku z treści art. 114 ust. 4 wymienionej wyżej ustawy. W tej sytuacji decyzją z dnia 25 października 2007 r. odmówiono przywrócenia uprawnień.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Anna Ż., wnosząc o przywrócenie prawa jazdy zatrzymanego wskutek niedostarczenia badań psychotechnicznych. Wskazała, że odkładanie decyzji o wykonaniu badań było spowodowane warunkami osobistymi, tj. ciążą i trudną sytuacją materialną, niepozwalającą na opłacenie badań. Podała, że nie była świadoma konieczności ponownego przystąpienia do egzaminu, na którego opłacenie również ją nie stać, z uwagi na niskie dochody i konieczność ponoszenia wydatków związanych z wynajmem mieszkania.

Decyzją z dnia 23 listopada 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ wywiódł, że w sprawie nie ustąpiły po stronie Anny Ż. przesłanki stanowiące podstawę cofnięcia uprawnień do kierowania określoną kategorią pojazdów mechanicznych, jak tego wymaga do przywrócenia tych uprawnień przepis art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ Prawa o ruchu drogowym. W takiej sytuacji powstał zbieg przesłanek: niepoddanie się badaniu lekarskiemu i orzeczenie przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów, powodującego zmianę podstawy cofnięcia uprawnień. Do przywrócenia uprawnień zatem nie było wystarczające uzyskanie pozytywnego orzeczenia lekarskiego. Ponadto przedstawienie orzeczenia lekarskiego nastąpiło po okresie jednego roku od daty „uprawomocnienia się” (wejścia do obrotu prawnego) decyzji będącej podstawą cofnięcia uprawnień (decyzja z dnia 29 listopada 2005 r.), co w kontekście przepisu art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ Prawa o ruchu drogowym powoduje, zdaniem organu, konieczność poddania strony sprawdzającemu egzaminowi. Przepis ten bowiem dotyczy osób, którym uprawnienia do kierowania pojazdami cofnięto na okres przekraczający rok lub w związku z utratą kwalifikacji.

Uzasadniając podstawę rozstrzygnięcia wskazano, że wymaganie skierowania strony na ponowny egzamin kwalifikacyjny na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ Prawa o ruchu drogowym wynika z systematyki aktu prawnego w zakresie rozmieszczenia tego przepisu w stosunku do usytuowanego na dalszym miejscu art. 140 ust. 2 tej ustawy, jak również z faktu, iż konieczność ponownego zaliczenia egzaminu w wyniku zatrzymania prawa jazdy ma „mniejszy ciężar gatunkowy” – z uwagi na jedynie czasową niemożność faktycznego korzystania z prawa jazdy – niż przy cofnięciu uprawnień, w związku z czym za podstawę orzeczenia należało przyjąć przepis art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ Prawa o ruchu drogowym.

Skargę na powyższą decyzję złożyła do sądu administracyjnego Anna Z„ wnosząc o jej uchylenie, jako naruszającej prawo. Wskazała, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ Prawa o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi cofniętych na okres przekraczający jeden rok. Zdaniem skarżącej, powyższa norma nie dotyczy okresu faktycznego pozbawienia dokumentu, jak przyjęły organy, ale okresu, na który cofnięto uprawnienia. W jej przypadku nie nastąpiło cofnięcie uprawnień na okres przekraczający jeden rok. Podała, że stanowisko organów stanowi nadinterpretację przepisów, ponieważ nie ma powodu, aby normę art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ Prawa o ruchu drogowym odnosić do faktycznego okresu pozbawienia możliwości korzystania z dokumentu prawa jazdy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zawierała usprawiedliwione podstawy, albowiem zaskarżona decyzja z dnia 23 listopada 2007 r., jak również poprzedzająca jej wydanie decyzja Starosty Powiatowego w S. z dnia 25 października 2007 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, co zobowiązywało sąd administracyjny do uchylenia obydwu rozstrzygnięć na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W przypadku skarżącej wystąpiły dwie podstawy cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami: niepoddanie się w wyznaczonym trzydziestodniowym terminie badaniu lekarskiemu (decyzja z dnia 29 listopada 2005 r. wydana na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz orzeczenie przez Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia 24 listopada 2005 r. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku, który to wyrok stanowił podstawę decyzji z dnia 26 stycznia 2006 r., ustalającej, że cofnięcie uprawnień następuje na okres jednego roku od dnia zwrotu dokumentu.

Zgodnie z przepisem art. 140 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym decyzję o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta po ustaniu przyczyn, które spowodowały ich cofnięcie.

Stosownie do treści art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ i b/ Prawa o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego na okres przekraczający jeden rok lub w związku z utratą kwalifikacji (lit. a) albo też ubiegająca się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia do kierowania tramwajem, którego była pozbawiona na okres przekraczający jeden rok (lit. b). W tych przypadkach, jak stanowi art. 114 ust. 4 tej ustawy, dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje się po zdaniu egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia.

Spór w sprawie niniejszej zatem sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie, czy ustąpiły przeszkody stanowiące podstawę cofnięcia Annie Ż. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi (prawo jazdy kat. ABT) i czy możliwe jest przywrócenie uprawnień, w szczególności czy Anna Ż. jest zobowiązana poddać się ponownemu sprawdzeniu kwalifikacji w drodze egzaminu państwowego.

Organy przyjęły, że okres faktycznego pozbawienia skarżącej uprawnień przekroczył rok, albowiem cofnięcie uprawnień nastąpiło w grudniu 2005 r. (decyzję z dnia 29 listopada 2005 r. doręczono Annie Ż. 1 grudnia 2006 r.), skarżąca przedłożyła pozytywne orzeczenie lekarskie w dniu 2 kwietnia 2007 r., a wniosek o przywrócenie uprawnienia złożyła dopiero 8 października 2007 r. Ponadto był wykonywany wobec niej przez okres jednego roku od 6 lutego 2006 r. do 5 lutego 2007 r. środek karny w postaci zakazu kierowania pojazdami mechanicznymi. W ocenie organu tak długi okres pozostawania przez skarżącą bez uprawnień spowodował konieczność poddania jej egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ Prawa o ruchu drogowym.

Rozumowanie to, w świetle powołanego przepisu (będącego podstawą rozstrzygnięcia), jest błędne, albowiem brzmienie przepisu w ocenie składu orzekającego wyraźnie wskazuje, że ponownemu egzaminowi podlega osoba, której prawo jazdy cofnięto „na okres przekraczający jeden rok”. Warunek ten ma charakter normatywny, a nie faktyczny, co oznacza, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami na okres przekraczający rok, po upływie którego osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnień jest zobowiązana poddać się egzaminowi, powinien wyraźnie wynikać z treści decyzji. Osoba, której cofnięto, czyli orzeczono cofnięcie prawa jazdy na okres krótszy niż rok lub równy jednemu rokowi, nie podlega pod dyspozycję powyższego przepisu.

W niniejszej sprawie w decyzji z dnia 29 listopada 2005 r. nie wskazano okresu, na który nastąpiło cofnięcie uprawnień (z uzasadnienia wynika, że do czasu przedłożenia badań lekarskich), natomiast roczny okres zakazu prowadzenia pojazdów wynikający z wyroku skazującego z dnia 24 listopada 2005 r. został „przeniesiony” do tej decyzji decyzją z dnia 26 stycznia 2006 r., którą zmieniono pierwotną decyzję z dnia 29 listopada 2005 r., ustalając okres obowiązywania cofnięcia. W żadnym z tych rozstrzygnięć zatem, jak słusznie zauważa skarżąca, nie doszło do cofnięcia jej uprawnień na okres „przekraczający jeden rok”. Nie zachodziła zatem sytuacja, o której mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ Prawa o ruchu drogowym, a organy administracji błędnie zastosowały powołany przepis ustawy.

Skarżąca przedstawiła organowi w dniu 2 kwietnia 2007 r. orzeczenie lekarskie z dnia 27 marca 2007 r. stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kat. ABT, a w dniu 8 października 2007 r. wniosek o przywrócenie cofniętego uprawnienia. W dacie wydawania decyzji przez organ I instancji (25 października 2007 r.), jak również decyzji zaskarżonej (23 listopada 2007 r.), Anna Ż. posiadała zatem ważne i pozytywne badania lekarskie, co uzasadniało przyjęcie, że ustąpiła przesłanka, na podstawie której sporne uprawnienia cofnięto decyzją z dnia 29 listopada 2005 r. i skończył się okres cofnięcia uprawnień wynikający z kolejnej decyzji – z dnia 26 stycznia 2006 r.

Przyjęcie w tych okolicznościach przez organy, że cofnięcie skarżącej uprawnień nastąpiło na okres przekraczający rok (z uwagi na przedłożenie badań po upływie roku od daty cofnięcia), co wypełniło, w ocenie organów obydwu instancji, dyspozycję przepisu art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ Prawa o ruchu drogowym, wynikało z nieprawidłowej wykładni tego przepisu, było błędne i stanowiło naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie.

Przedstawione powyżej stanowisko, zgodnie z którym nie podlega sprawdzeniu kwalifikacji osoba, której cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami bez określenia końcowego terminu tego zakazu i w sytuacji, gdy faktycznie okres ten trwał ponad rok, nie uprawnia do wniosku, że nie jest możliwa weryfikacja predyspozycji do kierowania pojazdami na innej podstawie.

Zgodnie z przepisem art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a/ Prawa o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji – na podstawie decyzji starosty – podlega osoba posiadająca omawiane uprawnienia, co do której istnieją uzasadnione zastrzeżenia w zakresie jej kwalifikacji. Ustawodawca zatem wyposażył organy w prawne narzędzia weryfikowania predyspozycji kierowców do uczestniczenia w ruchu niezależnie od trybu zatrzymania prawa jazdy czy cofania uprawnień.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu II instancji, rozważano również wzajemny stosunek przepisów art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ i lit. b/ Prawa o ruchu drogowym i przyjęto za podstawę rozstrzygnięcia o odmowie przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami przepis art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/. Wybór ten uzasadniono większym ciężarem gatunkowym obowiązku ponownego przystąpienia do egzaminu z powodu cofnięcia uprawnień niż z powodu zatrzymania prawa jazdy na okres przekraczający jeden rok (lit. b).

Powyższe rozważania były bezprzedmiotowe, albowiem w przepisie art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b/ Prawa o ruchu drogowym mowa jest o zatrzymaniu prawa jazdy na okres przekraczający jeden rok, a nie o pozbawieniu prawa jazdy. W orzecznictwie podnosi się, że sprawdzenie kwalifikacji w trybie powołanej normy dotyczy sytuacji, w której kierowca, bez względu na przyczyny i okoliczności, był faktycznie pozbawiony prawa jazdy na skutek jego zatrzymania i taki stan trwał ponad rok (por. wyroki NSA z dnia 10 listopada 1998 r. sygn. akt II SA 1291/98, „LEX” nr 41400 oraz z dnia 24 czerwca 1999 r. sygn. akt II SA

652/99, „LEX” nr 46289, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1566/04, „LEX” nr 206539). Tymczasem w sprawie niniejszej nie miała miejsca sytuacja zatrzymania prawa jazdy, natomiast cofnięto skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami na jeden rok, a nie na okres przekraczający rok. Stan faktyczny zatem w sprawie niniejszej nie wyczerpuje znamion art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b/ Prawa o ruchu drogowym.

Przepis art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ Prawa o ruchu drogowym dotyczy sytuacji, gdy cofnięto uprawnienia na czas dłuższy niż jeden rok i okres jednego roku dotyczy orzeczonego cofnięcia, niezależnie od czasu trwania faktycznego okresu nieposiadania uprawnień wynikającego z cofnięcia na rok. Nawet więc wówczas, gdy osoba pozbawiona na rok uprawnień zwróci się o ich przywrócenie w późniejszym terminie – przekraczającym rok – to nie może być na nią nałożony obowiązek ponownego sprawdzenia kwalifikacji na podstawie tego przepisu.

Natomiast z mocy art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b/ Prawa o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlegają osoby, którym zatrzymano prawo jazdy i faktyczny okres nieposiadania uprawnień (z powodu zatrzymania prawa jazdy) przekroczył rok – niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy.

W niniejszej sprawie organy, w wyniku błędnej wykładni przepisu art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ cytowanej ustawy, ustaliły, że przyczyny cofnięcia uprawnień nie ustały, albowiem skarżąca nie przystąpiła do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami.

Stanowisko to, w ponownie prowadzonym postępowaniu (na skutek niniejszego wyroku), należy zweryfikować z uwzględnieniem prawidłowej wykładni powołanego wyżej przepisu, której organy dokonają stosownie do wyższych uwag. Jeszcze raz należy zaakcentować, że przepis art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ Prawa o ruchu drogowym ma zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, gdy cofnięcie uprawnień nastąpiło na okres przekraczający jeden rok. Gdy cofnięcie nastąpiło na krótszy okres lub z określeniem „na jeden rok”, przepis ten nie ma zastosowania, niezależnie od tego, kiedy kierowca zwróci się o przywrócenie uprawnień. Okres cofnięcia musi być wskazany w decyzji o cofnięciu uprawnień. Konieczną przesłanką przywrócenia uprawnienia do kierowania pojazdem od poddania się sprawdzeniu kwalifikacji w tych wypadkach jest upływ okresu od cofnięcia uprawnienia; musi on przekroczyć jeden rok. Okres ten liczy się od momentu, gdy decyzja stała się ostateczna, chyba że nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 K.p.a.); w tym ostatnim wypadku liczy się go od nadania rygoru. Jeżeli cofnięcie uprawnień nie przekroczyło roku, to poddanie takiej osoby egzaminowi sprawdzającemu z art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a/ inprincipio Prawa o ruchu drogowym jest niedopuszczalne. Ewentualnie może ona być skierowana na taki egzamin, gdy nasuną się zastrzeżenia co do jej kwalifikacji, ale na podstawie innego przepisu (por. R. Stefański: Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2005, teza 10 do art. 114). Natomiast gdy cofnięcie uprawnień nastąpiło bez wskazania terminu obowiązywania (jak w przypadku decyzji z dnia 29 listopada 2005 r.), przywrócenie uprawnień następuje po ustaniu przyczyny, niezależnie od czasu trwania faktycznego pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami.

Mając powyższe na względzie orzeczono o uchyleniu zarówno decyzji zaskarżonej, jak i poprzedzającej jej wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W kwestii niepodlegania zaskarżonych decyzji wykonaniu orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a.

Wobec braku, do czasu zamknięcia rozprawy, wniosku pełnomocnika strony skarżącej ustanowionego na zasadzie prawa pomocy o zwrot kosztów zastępstwa prawnego – Sąd nie orzekał w tym przedmiocie.